De ontdekking van Amerika

Verhuisd!

2009-06-12T10:57:00.003+02:00

We gaan verhuizen. Na een aantal jaren gebruik te hebben gemaakt van blogger heb ik de stap gemaakt naar WordPress. Onze blog was wat lastig aan te passen aan nieuwe wensen, lastiger in te passen op een eigen domein en ik hou er van nieuwe dingen uit te proberen. Dus vanaf heden kun je ons volgen op:

http://www.deontdekkingvan.nl

Zoals de blog/site nu is, zal nog veranderen. Ik ben op dit moment aan het experimenteren met layout, kleuren, opbouw, extra's, etc. Dus wees niet verrast als je een volgende keer iets totaal anders ziet. Zolang je De Ontdekking van.......... ziet staan, ben je op het goede adres.

14 april 2009 - Jubiløm

2009-04-14T12:13:00.004+02:00

Vandaag is de dag van ons 22-jarig jubileum. Meer dan de helft van mijn leven deel ik al met Ellu. En daar ben ik enorm gelukkig mee.

Onze verkering begon met een fietsritje, met Ellu achterop, naar de hoek van de Maliebaan met de Nachtegaalstraat. Voor de winkel Potten & Pannen (heel toepasselijk) namen wij heftig zoenend afscheid van elkaar. Konden wij voor die bewuste 14 april nog zonder elkaar; vanaf dat moment echt niet meer. We zouden elkaar maar liefst een paar uren niet zien.

Nu 22 jaar later genieten we nog steeds van elkaars gezelschap. We zoeken het zelfs regelmatig bewust op. Zoals tijdens onze reizen, waarbij we dag in, dag uit op onze Mien Masjien vertoeven, met Ellu achterop. Mien Masjien is met pensioen, maar wij nog zeker niet. Vandaag hebben we onze nieuwe tandem gekocht. Haar naam is Lien Masjien!

Gehaald!

2009-03-27T11:16:00.010+01:00

Juni 2007 ben ik begonnen met de studie psychologie aan de Open Universiteit. Een voordeel van studeren aan de OU is dat je allerlei andere zaken ernaast kan doen; je kunt immers je eigen studietempo bepalen. Dat is een groot voordeel maar tegelijkertijd ook zeker een nadeel.

Vol goede zin had ik mijn studieboeken voor klinische psychologie (2 modules in totaal) meegenomen naar Buenos Aires. Daar heb ik dan ook lekker gestudeerd. Vaak zat ik dan aan een tafeltje in de zon met een grote kop koffie. Eerst was dat in San Telmo bij mijn vaste tentje. Later in Palermo, waar ik afwisselend bij het ene of het andere café zat.

Het slechte nieuws van Jits had duidelijk zijn invloed op mijn zin om te studeren. De laatste weken in Buenos Aires heb ik dan ook niet heel veel gedaan. Terug in Nederland studeerde ik wel af en toe maar het ziekteproces van Jits stond (vooral in mijn gedachten) op de voorgrond. Toen haar overlijden min of meer samenviel met de start van mijn nieuwe baan in augustus was het met de studie snel over.

Mijn nieuwe parttime baan bleek al snel niet parttime te zijn. Structureel werkte ik over, waardoor er en niet alleen weinig tijd maar ook weinig puf over bleef om op mijn vrije dag met mijn neus in de studieboeken te zitten. En daar baalde ik van. Vooral omdat dát niet de bedoeling was geweest. Ik had juist voor deze baan gekozen omdat ie parttime was.

Vanaf januari gooide ik het roer om. Voor mezelf had ik besloten om mijn aandacht weer te richten op studeren. Concreet gaf ik daar vorm aan door zoveel mogelijk van mijn vrije tijd te spenderen aan de voorbereiding van mijn tentamen voor klinische psychologie (gepland rond eind maart) en door me zo veel mogelijk te houden aan mijn werkuren. Zo af en toe wat meer uren werken was OK maar structureel overwerken ten koste van mijn studie; dat wilde ik niet meer.

Terwijl ik weer volop bezig was met mijn studie besloot ik ook om sowieso te stoppen met mijn baan. Al een tijdje merkte ik dat ik me redelijk gefrustreerd voelde over allerhande zaken en dat ik geen tijd meer had voor mijn studie was daar één van. Dit besluit betekende niet meer tijd voor de voorbereiding van dit tentamen, maar voor degenen die nog komen gaan wel. Want nog één week werken en dan ben ik weer zo vrij als een vogel. Maar goed, terug naar de studie.

Na een lange periode van hard studeren, was het gisteren dan eindelijk zo ver. In 45 minuten maakte ik het tentamen met een 9 als resultaat. Ik was er vantevoren zeker van dat ik het tentamen zou gaan halen, maar die 9 had ik niet verwacht. Ik ben er erg blij mee. Vooral omdat ik vandaag eindelijk dat dikke vette studieboek gesloten kan houden. Straks gaat ie lekker de kast in. Ik heb 't immers gehaald!

Opvallend tentje

2009-03-23T17:45:00.007+01:00

Ellu is een trouwe lezeres van de zaterdag Volkskrant. Ze spelt deze krant van voor naar achter. Eén van haar favoriete katernen is het katern Reizen. En in dat katern staan altijd lezersfoto's met een bepaald (reis)thema.

Dit keer werd er gevraagd om foto's van de mooiste kampeerfoto's op bijzondere plekken.Ellu had er meteen twee die voor haar voldeden (bijzondere plek = aparte plek). De foto dat we in onze binnentent sliepen in de kamer van een pater (vanwege vermeende aanwezigheid van muizen en ander ongedierte) heeft het niet gehaald, maar ons tentje in het bushokje in El Sosneado wel.

El Sosneado is een gehucht met een posada (hotel zeg maar) en een tankstation. Veel is er niet te doen maar helaas was net die dag de posada helemaal vol en konden wij niet anders dan in het bushokje kamperen (of nog 60 kilometer doorfietsen). Het bushokje werd het dus. Met als groot voordeel dat we helemaal uit de wind stonden!

Indiase mengelmoes

2008-12-31T13:51:00.004+01:00

Deze vakantie bij Marijanne gaan we een paar dagen naar Auroville. Auroville is een gemeenschap bij/in Pondicherry, die in 1968 is ontstaan. Het basisidee van Auroville is een plek te zijn waar iedereen gelijk is. De levensstijl van de Aurovilleans is gebaseerd op de ideeën van the Mother. Meer over Auroville is te vinden op http://en.wikipedia.org/wiki/Auroville

In Auroville verblijven we in het Center Guesthouse. Het is een heerlijke plek, die vrij centraal in Auroville ligt met heerlijke kamers en een prachtig Banyan Tree. De rust in Auroville is haast vreemd want zodra je maar 1 voet zet in 1 van de dorpen die aan de rand van Auroville liggen, sta je weer volop in de drukte van het Indiase leven. Het contrast is groot en heerlijk.

Auroville heeft de sfeer en spiritualiteit van India zonder de chaos en de drukte. Een mooie plek om te zijn.

Wat vooral indruk maakte, is de Matrimandir, een gouden bal die van binnen volledig wit is en waarin we voor 15 minuten, omringd door vele mensen, in volledige stilte hebben gemediteerd. Van mij had het langer mogen duren, maar helaas: dat was niet mogelijk.

Liam Hugo Antonius Hofmann

2008-12-12T11:21:00.005+01:00

Op 9 december 2008 zijn Ellu en ik de trotse omatantes geworden van Liam Hofmann, zoon van Maaike van Eck & Kevin Hofmann.

Een bijzonder moment om dat Liam het eerste kleinkind zou zijn geweest van Lineke, mijn lieve zus die in 1995 aan baarmoederhalskanker is overleden.

In de auto terug naar Utrecht, na onze eerste kennismaking met Liam, vermengden de tranen zich met de warme gedachten aan hoe Lien zich zo trots als een pauw achter de naaimachine gestort zou hebben om ook Liam, net als haar 3 zoons, te voorzien van een kekke garderobe. Hoe ze hem de liefde en warmte mee zou hebben gegeven en hoe ze allerlei zaken met hem bespreekbaar zou hebben gemaakt. Nu als oma en niet als moeder. Als oma van Liam.

En hoewel ze niet meer leeft en dus ook geen oma is geworden, leeft ze nu nóg meer voort: in de naam van haar kleinkind (Hugolina) en in de overgeërfde trekken van Kevin, die zo ontzettend veel op zijn moeder lijkt.

Geen lust

2008-11-12T14:14:00.004+01:00

De lust om te schrijven, om mijn blog bij te houden, ontbreekt me. Niet dat er niets te schrijven, valt. Integendeel, er gebeurt eigenlijk van alles. Van stoere cowboy boots kopen in New York tot hard werken aan de subsidieaanvraag voor de STN.

Mijn baan is erg uitdagend, leuk, veelzijdig, soms niet leuk en vraagt zowel in positieve als in negatieve zin veel van me. Vele extra uren heb ik er al ingestoken en velen zullen er nog volgen. Het houdt me bezig en van de straat. Alles wat ik heb geleerd bij het BPV&W over organisatieontwikkeling, commitment krijgen, projectvoorstellen schrijven, kan ik in de praktijk brengen. Helaas sport ik minder en heb ik nog geen letter kunnen lezen in mijn klinische psychologieboek. Er zijn altijd twee kanten!

En dan is er nog Jits. In mijn gedachten althans. In alle heftigheid wordt ik overvallen door gedachten aan Jits. Dan verzuip ik bijna in mijn verdriet of voel ik me onmachtig van boosheid. Een andere keer lijkt het alsof er niets gebeurd is. Ik heb Jits immers wel vaker een langere tijd niet gezien en zo hou ik mezelf dan voor de gek.

Of ik nou het ene voel of het andere denk; in de basis is er altijd dat ene: Jitsepits, ik mis je zo!

De dagen gaan voorbij

2008-09-18T21:51:00.003+02:00

Morgen is het weer vrijdag en dan is het 6 weken geleden dat Jits overleden is. ZES WEKEN GELEDEN. Onvoorstelbaar!

De dagen gaan onmerkbaar voorbij. Ik leef, maar weet alleen op dit moment niet hoe te leven. Is dat de ironie van het sterven van iemand waar je van houdt?

Ik = ook moeheid. Het zou een formule kunnen zijn. Die trouwens niet compleet is en ook geen recht aan de waarheid doet. Mijn waarheid wel te verstaan. De moeheid is namelijk het resultaat van de energie die opgaat aan mijn boosheid op het stervensproces van Jits. Op de boosheid op Jits. Het schijnt er bij te horen, aldus Kübler-Ross. En als dat is wat het is dan zit ik maar mooi al in fase 2 van het rouwverwerkingsproces. Ben ik daar effe blij mee, maar niet heus!

De draad weer oppikken

2008-09-03T08:57:00.006+02:00

Het is al weer meer dan 3 weken geleden dat Jits is overleden. De realiteit dringt nog niet goed door. Ik kan nog niet goed beseffen dat Jits er niet meer is. Ellu en ik proberen de draad weer op te pikken. Maar ja, hoe doe je dat eigenlijk, de draad weer oppikken nadat je beste vriendin is overleden?

Een antwoord is er niet. Mijn rouwproces om Jits is mijn rouwproces net zoals die van Ellu die van Ellu is. Wat ik probeer, is om te voelen wat ik voel en om te denken wat ik denk. En om dat niet tegen te houden maar het te accepteren zoals het is.

Dat betekent momenten van verdriet. Vooral wanneer ik van mijn werk terug fiets naar huis: met de muziek in mijn oren komen de tranen, en gaan ze weer. Ze mogen er van me zijn. Net zoals de boosheid. Dat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen en dat ik Jits in de laatste periode van haar leven zo weinig heb gezien. Door te praten met Ellu of met andere vriendinnen van Jits probeer ik verklaringen te vinden, probeer ik het te begrijpen zodat ik het kan inkaderen. In de hoop dat het helpt bij mijn verwerkingsproces.

Mijn toespraak voor Jits

2008-08-14T18:20:00.003+02:00

Het is zover. Jits heeft het leven verlaten. Nooit meer zit Jits bij mij op de bank, met de glazen rode wijn op de bijzettafel tussen ons in en ik op de grote rode stoel ernaast.

Hoewel ik wist dat dit moment zou komen, kwam het toch nog snel en onverwacht. En wat nu overblijft zijn alle herinneringen die ik aan haar heb, alle momenten die ik met haar heb gedeeld. En gelukkig voor mij zijn dat er veel.

Zo herinner ik me ons zittend in Jits d’r kamer op de Cornelis Houtmanstraat. Bomend van 7 uur ’s avonds tot 5 uur in de ochtend over onze grote levensvragen, over wie we zijn, waar we met ons leven naar toe willen en hoe we dat denken te bereiken. En dat we dan dezelfde ochtend of de volgende dag (tis maar net hoe je ’t beziet) het lege krat zagen en de conclusie trokken dat het allemaal best wel mee viel namelijk maar 1,2 flesje bier per persoon per uur. Wat dat betreft, hebben we ons studentschap wel eer aan gedaan.

Wat ik me ook herinner, zijn onze gekkigheden in de kroeg. Regelmatig deden we ons anders voor dan we in werkelijkheid waren. Zo ook de ene keer in Boslust dat we de hele avond met 2 heren zaten te praten over het onderzoek dat wij in de kroeg aan het verrichten waren, zijnde twee sociologiestudenten. Wat een lol hebben we gehad. Vooral omdat we ook altijd geloofd werden.

Bijzonder zijn voor mij de keren dat Jits Ellu en mij tijdens onze reizen op kwam zoeken. In de familie van mijn zus Marijanne, in India werd ze meteen liefdevol opgenomen. De weken bij mijn zus sliepen we met z’n 3-en in een tweepersoonsbed op de grond en tijdens het rondtrekken deelden we dezelfde kamer. Vaak in een goedkoop vies hotelletje met het muggennet om ons heen zodat we de kakkerlakken in ieder geval buiten konden houden. Het ging vlekkeloos. Jits werd naadloos onderdeel en deelgenoot van onze reis.

Mooi ook was het dit jaar nog toen Ellu eigenlijk alleen van mij afscheid wilde nemen op Schiphol, toen ik voor langere tijd naar Buenos Aires vertrok, maar ze op het laatste moment besloot dat Jits niet kon en niet mocht ontbreken. En dat ze dus als verrassing voor mij mee ging naar Schiphol. Na de gang door de douane draaide ik me om en zag daar Jits & Ellu huilend en elkaar omarmend weglopen. Daar gingen ze de twee belangrijkste personen uit mijn leven. Ik kan je zeggen; ik hield het toen niet droog.

Van de laatste fase van Jits haar leven hou ik vast aan twee momenten. De eerste is ons weerzien op Schiphol zo’n 2 ½ maand geleden, waarbij we snikkend in elkaars armen vielen en lang, heel lang, elkaar stevig hebben vast gehouden.Het laatste moment is de herinnering die ik voor altijd wil koesteren. Dat was bij haar thuis, op de verjaardag van Ellu aan de voor ons zo betekenisvolle Eerseltafel, toen ik Jits voor het laatst een wijntje heb zien drinken, samen met haar vrienden.

Zoals Mercedes Sosa zo voor ons zal gaan zingen. Niets blijft hetzelfde; alles verandert maar lieve Jits, jij staat voor altijd in mijn geheugen en mijn hart gegrift. Dag Jits, dag lieve Jitsepits.

Jits is overleden

2008-08-11T19:49:00.003+02:00

Op 08-08-08 is onze hartsvriendin Jitske Voogd veel te vroeg gestorven. Met pijn in ons hart laten we ons luisterend oor en creatieve rommelkont gaan.

Aafke & Piet
Karin & Wilko
Sandra & Ellen

Nieuwe baan

2008-07-21T12:41:00.002+02:00

Jippie, ik heb een nieuwe baan. Vanaf 28 juli a.s. ga ik werken bij Stichting Transplantatie Nu! Van het plakken tot de postzegel tot het bijhouden van de website. Tot het ontwikkelen van beleid tot het lobbyen m.b.t. orgaandonatie. Erg leuk. Ik heb er enorme zin in. in Bussum als programmacoördinator. Het is een functie die helemaal bij me past, bij een organisatie die bij me past. STN is een stichting met een maatschappelijk doel en mijn werkzaamheden zijn zeer uiteenlopend.

Leeg gelopen

2008-06-30T16:24:00.004+02:00

Het weekend heeft voor Ellu en mij in het teken gestaan van veel lopen. We hebben zaterdag een wandeling gedaan rond Lage Vuursche met de naam "Kwispelkontjes". De naam van de wandeling verwijst naar het feit dat je er loslopende honden kunt tegen komen met, inderdaad, kwispelkontjes.

Ondanks het weer was het een heerlijke wandeling. Met onze regenjassen aan baanden we ons een weg door de bossen. Dan weer praatten we volop; dan weer genoten we van de stilte. Ondertussen rende ons hondje steeds om ons heen. Aan het einde van de dag waren we moe maar voldaan. Dus besloten we de volgende dag nog een lange wandeling te maken.

Dit keer namen we Listo mee naar het Panbos. Een voor ons en hem deels bekend bos omdat we er vaker heen gaan en ook omdat Listo daar wordt uitgelaten. We besloten er de route van 12 kilometer te doen. Ook deze wandeling was heerlijk en ook tijdens deze wandeling was de bedoeling, net als de dag ervoor, om onze hoofden leeg te maken tijdens het lopen en om met een goed gevoel thuis te komen. Een geslaagde missie. Het lijkt bijna eeuwen geleden maar afgelopen weekend hebben we een heerlijk ontspannen weekend gehad!

Vrouw met hond

2008-06-14T09:39:00.004+02:00

Ellu en ik zijn allebei behoorlijk moe. Ellu heeft het druk, ze werkt hard en doet veel. En Jits d'r situatie treft ook Ellu in haar ziel. Ik zou het ook druk kunnen hebben maar al met al doe ik niet zo heel veel. Pas gisteren heb ik voor het eerst weer 2 uur gestudeerd. Er komt vrijwel niets uit mijn handen en ik heb enorm veel moeite om de draad hier op te pakken. Het voelt allemaal zo nutteloos.....

Het verdriet, de onmacht, de boosheid over Jits verlammen me in grote mate. Maar elke dag weer probeer ik om er toch een goede dag van te maken. Of het uiteindelijk een goede dag wordt, zit hem dan in kleine dingetjes: of ik lekker gesport heb of niet, of dat ik mezelf schor schreeuw bij een wedstrijd van het Nederlands elftal. Of heel simpel maar heel puur, dit beeld van mijn liefje met hond:

Vieren

2008-06-01T09:24:00.003+02:00

Gisteravond waren we op het feest van Jits, mijn beste vriendin. Een feest met alle mensen om haar heen die een belangrijke rol in haar leven spelen of hebben gespeeld. Een feest dat eigenlijk geen feest kon zijn, want wat valt er nou eigenlijk te vieren wanneer je weet dat haar leven eindigt?

Dus ging ik er heen met gemengde gevoelens. Met verdriet over de hartverscheurende realiteit van de reden van dit feest maar ook met een bepaalde blijheid omdat ik wist dat ik in goed gezelschap zou zijn. Namelijk van mensen die door deel te zijn (geweest) van haar leven ook deel zijn (geweest) in die van mij.

En dus was er verdriet. Daar kon niemand om heen. Maar vooral ook was er warmte, liefde, én muziek. En blijdschap over het feit dat we met z'n allen een onvergetelijke avond hebben gehad en dat met Jits in al haar glorie hebben gevierd.

Lange reis; goed aangekomen

2008-05-26T09:15:00.002+02:00

Inmiddels ben ik bijna al weer een week thuis. Ik heb de tijd nodig gehad om bij te komen van de lange reis en van de emoties van het weerzien met mijn liefsten. De reis was lang omdat ik waarschijnlijk vanwege de spanning van het thuiskomen, hoofdpijn had, misselijk was en steeds mijn spieren in mijn benen voelde verkrampen. Uiteindelijk ben ik achterin op een harde stoel van een steward(ess) gaan zitten zodat ik in ieder geval ruimte had om mijn benen te strekken maar vooral ook om wat koelere en frissere lucht in te ademen.

Op Schiphol vielen Jits en ik elkaar huilend in de armen. Het is zó enorm fijn om elkaar weer te zien. Vooral nu het voor Jits vooral zo'n zware tijd is. Ook mijn lieffie had ik al weer een maand niet gezien dus haar armen om me heen deden me ook enorm goed.

Nadat we met Jits en Richard nog een glaasje wijn hebben gedronken, zijn we richting huis gereden. Daar lag mijn hondje op zijn matje te wachten op zijn baasje. Op baasje Ellu wel te verstaan want in eerste instantie zat hij mij toch wel een beetje vreemd aan te kijken. Gelukkig zijn we nu al weer helemaal aan elkaar gewend.

In een frisse schoongemaakte en opgeruimde werkkamer begint nu weer de zoektocht naar een baan, de discipline van het studeren, het tussendoor sporten en hondje uitlaten. Wat dat betreft, is er niet veel veranderd. Fijn!

Klaar voor de reis

2008-05-20T02:04:00.003+02:00

Vandaag is mijn laatste dag in Buenos Aires. Een dag die snel voorbij is gegaan. Vanaf vanochtend vroeg tot nu, 9 uur 's avonds, ben ik best druk bezig geweest.

Vanochtend ben ik eerst naar José en Sylvia gegaan om daar ter afscheid samen met hun te ontbijten. Met een berg facturas (zoete croissants, broodjes met crème, churros etc.) want zowel José als ik hadden ze gekocht, hebben we nog een tijd zitten praten. Voornamelijk in het Spaans. En dat maakte het een afscheid in stijl. Ook van Buenos Aires.

Verder vandaag heeft alles vooral in het teken gestaan van de komende reis. Voor het sporten heb ik geprobeerd online in te checken, zonder resultaat. Dus toen geprobeerd het call center van British Airways te bellen, ook zonder resultaat. Na het sporten heb ik ook nog wat vruchteloze pogingen gewaagd terwijl ik ondertussen heen en weer liep tussen mijn appartement en het washok om mijn laatste vieze was te doen.

Opeens was het toen 4 uur. Het startschot voor te gaan pakken. Het pakken zelf was ook nog een hele klus. Normaal doet Ellu dat maar nu stond ik er alleen voor. Met goed resultaat want morgen sleep ik maar één koffer extra mee. Een koffer met wieltjes, precies de goede maat om als handbagage mee te kunnen. Moet ook wel want alle waardevolle spullen zitten er in.

Tussendoor belde Ellu nog even en voordat ik het wist, was het al 7 uur. Nog snel heb ik mijn haar geverfd en heb ik gedoucht om daarna van restanten een maaltje te koken. Daarna ben ik aan de afwas gegaan en die is nu net klaar. Een volle dag dus en zo ga ik naar bed. De wekker gaat vroeg morgenochtend. Ik ben er klaar voor. Klaar voor de reis en meer dan klaar om terug te keren naar Nederland.

Triest in Tigre

2008-05-17T00:59:00.002+02:00

Er is slecht nieuws van het thuisfront. En omdat het niet over mezelf gaat, wil ik het er bijhouden dat het nieuws zo slecht is dat ik het liefst al lang in Nederland was geweest. Maar omdat het niet om directe familie gaat, kan ik geen gebruik maken van een hulpdienst maar moet ik wachten tot de eerst beschikbare vlucht. En dat is de vlucht van de 20ste.

Ik ben blij dat ik in de buurt van Buenos Aires nog een aantal dingen niet heb gezien zoals de delta van Tigre en San Isidro. Het zijn deze uitstapjes die ik gebruik om deze laatste dagen mijn gedachten te verzetten. Het relaxte Tigre met eindeloos veel water, met eindeloos veel groen, geeft me dat ook. Natuurlijk lukt het me niet om helemaal geen gedachten te hebben maar eindeloos staren naar water maakt mijn hoofd wel leeg.

Alle andere dingen die ik doe, doe ik op de automatische piloot. Voor de vorm drink ik een wijntje op het balkon bij het hostel. Normaal gesproken zou dit een ultiem genietmoment zijn maar nu is het een vorm van tijdverdrijf totdat het donker wordt en ik mijn kamer in kan gaan. Wanneer ik uiteindelijk "niets" meer te doen heb, word ik toch door mijn emoties overmand. Ik laat ik ze toe want het is ook de realiteit. Het trekt alle energie uit mijn lijf maar dat geeft niet want mijn bed is dichtbij. En moe val ik in slaap. Op naar de volgende dag.....

Uitstapje naar Rosario

2008-05-13T14:02:00.002+02:00

Ik kan niet anders zeggen dan dat het zeer de moeite waard was. En toevallig heb ik de juiste dingen gedaan op precies de juiste dagen. Rosario ligt prachtig aan de rivier Parana. Op zondag is het er druk met mensen (maar niet zo druk als Zandvoort op een zonnige dag) en dat geeft een heerlijk ontspannen en gezellige sfeer. Ook zonder de drukte van de zondag is het ontspannen lopen door de parken die langs de rivier liggen maar het zijn de mensen, bezoekers en verkopers, die de gezellige uitstraling geven.

Rosario heeft ook veel te bieden op het gebied van architectuur. Vele mooie oude gebouwen in verschillende architectonische stijlen sieren de straten. Op zondag waren de straten vooral leeg. Op zich prima wanneer je alleen voor de architectuur komt. Maar toen ik op maandag door de straten liep, met gevulde cafés en geroezemoes van mensen om heen, genoot ik toch meer van de schoonheid van de gebouwen dan de zondag ervoor in stilte.

Ik heb me prima vermaakt en zo in mijn eentje was de tijd dat ik er was voldoende. De volle potentie van de stad komt volgens mij pas echt tot zijn recht wanneer je er met je geliefde, zittend op een terras met een fles wijn geniet van de zonsondergang over de Parana. Niet één avond maar een paar avonden achter elkaar. Rosario is een grote stad maar wel een hele relaxte! Voor een indruk zie de foto's op Flickr of hierboven in de fotostrip.

Als een roos in Rosario

2008-05-12T14:36:00.003+02:00

Het is toch eigenlijk ongelooflijk dat ik er voor naar Rosario moet. Voor het eerst sinds ik hier ben, heb ik heel goed geslapen. Vergeleken bij Buenos Aires was dit hostel qua herrie een paradijs. Nu merk ik pas hoe erg het was, de eerste maand in San Telmo en nu is, in mijn appartement in Chacarita.

In San Telmo was het vooral het geluidsoverlast van dan weer de buren boven me dan weer het hostel beneden het appartementengebouw. Ook werd ik af en toe wakker van optrekkende bussen en hard scheurende motoren. Echter, vergeleken bij mijn appartement nu, viel San Telmo ook nog wel mee. Hier lijkt het alsof ik langs een snelweg lig. Avenida Córdoba is een drukke verkeersader. Elke dag en nog meer zo in het weekend. Dan word ik vaak wakker van piepende remmen, van de sirenes van politie, ambulance en brandweer en van vele, vele zware vrachtwagens.

Hier hoorde ik tot 11 uur luide muziek uit de woonkamer van het hostel. Hier hoorde ik af en toe het aanslaan van de ijskast en er was een continue zoem van één of andere elektrische installatie. Dat was het. Meer niet. Toen ik vanochtend wakker werd om 8 uur wist ik niet wat me was overkomen. Ik heb geslapen als een roos. Heerlijk gewoon!

Uitbarsten of niet?

2008-05-10T12:50:00.005+02:00

In Nederland wisten jullie het eerder dan ik hier. Dat ook Buenos Aires stad last heeft van de vulkaan Chaitèn in Chili. Nu viel het gisteren nog wel mee, althans voorzover mijn informatie strekte. In de krant las ik dat de aswolken op een hoogte van 10.000 meter hingen. Maar in een zuidelijkere barrio van Buenos Aires, Quilmes, hingen de wolken wel al lager.

Op tv zag ik het bericht dat United Airlines en Delta Airlines hun vluchten op Buenos Aires hadden gecanceled. Nou zegt dit ook weer niet heel veel over ernstigheid. In mijn ogen past het geheel bij de aard van Amerikanen: sneller voorzichtiger.

Natuurlijk heb ik de berichten over de vulkaan gehoord en zie ik dat het een behoorlijk impact heeft en nog meer zal hebben wanneer hij volledig gaat uitbarsten. Een kwestie van tijd heb ik begrepen. Maar het nieuws dat er vluchten gecanceled zijn; dat trok pas echt mijn aandacht. Want stel je voor......?

Maar de opnieuw gestartte Paro del Campo is ook vandaag weer het hoofdnieuws. Dat zegt mij dat de aswolken nog niet heel veel effect hebben op Buenos Aires. Even heel egoïstisch hoop ik dat dat zo blijft, want als het echt een probleem wordt, dan kunnen vliegtuigen niet vliegen vanwege het gevaar op beschadiging aan de motoren. Maar ach, het is toekomst. Er valt nog weinig over te zeggen. We wachten af. Wat dit, en veel belangrijkere dingen betreft. Let's hope for the best!

21 mei weer terug

2008-05-06T00:43:00.003+02:00

Officieel moet ik nog horen van British Airways dat ik op de vlucht zit. Maar als het goed is, is dat me gelukt en ben ik 21 mei weer terug in het land.

Deze week rond ik mijn werk af. Daarna heb ik nog tijd om een aantal plaatsen in de buurt van Buenos Aires te bezoeken. De laatste periode ga ik dus vooral de toerist uithangen.

Ik heb om meerdere redenen erge zin om naar huis te gaan. De aanleiding ervoor was echter niet mijn hondje of ook niet Ellu, hoezeer ik ze het liefst elke dag bij me zou willen hebben. De aanleiding was meer het gesukkel met het werk.

Nadat ik afgelopen vrijdag voor niets vroeg was opgestaan om downtown les te geven en ik een dik half uur op mijn student had zitten wachten, ben ik naar een café in de buurt gegaan voor een kopje koffie om daar mijn opties te overwegen. Ik had er genoeg tijd voor want ook andere lessen waren afgezegd, dus had ik maar liefst 3 uur vrij te besteden.

Voor mij is duidelijk dat de enige manier om hier nog maanden te zijn, zou zijn wanneer ik een paar dagen per week zou kunnen werken. En dan heb ik het over echt werken en niet over geld verdienen omdat studenten te laat hebben afgezegd.

Al eerder heb ik gekeken of ik iets zou kunnen doen om verandering aan te brengen in mijn werksituatie. Maar zonder resultaat. Ik had er nog wel 2 uurtjes lesgeven bij mij in de buurt bijgesnoept maar verder was ik niet gekomen. Ondertussen besefte ik ook goed dat ik hier nog te kort zou zijn om een echte baan met contract te vinden. Ik snap goed dat werkgevers graag commitment willen voor een langere periode.

En het is natuurlijk niet voor niets dat de Engelse-lesgeef-markt zo interessant is voor buitenlanders die hier maar een tijdje willen wonen en daarnaast ook nog wat willen reizen. Als Engels docent (zeker met een TEFL-diploma) kan je eigenlijk heel snel en overal aan de slag. Er zijn geen contracten en voor wie wil, heb je voordat je het weet een vol rooster met vele uren (2 uur bij de ene organisatie, 2 uur bij een andere, weer anderhalf uur bij nog een andere organisatie, 10 uur bij ........., met vele verschillende lesmethoden, met vele verschillende vormen van administratie en met vele verschillende locaties verspreid over de hele stad).

Maar een rooster vol met uren dat wilde ik niet. Daarom was ik in eerste instantie ook helemaal tevreden met mijn 10 uur bij ETS verspreid over de woensdag en vrijdag. En als het nou zo was geweest dat maar af en toe een les zou worden afgezegd dan was het ook anders geweest. Werk heeft voor mij, hier in Buenos Aires, als enige functie de functie van structuurgever. Iets nuttigs om te doen, om bezig te zijn en om op te gaan in het "normale" werkleven. En die functie heeft het niet gehad. Jammer, want het lesgeven zelf vond ik erg leuk om te doen.

Daarnaast heb ik het idee dat ik mijn doelstellingen hier heb bereikt. En dat er dus voor mij geen reden is om te leven met een werksituatie waar ik niet tevreden over ben en waar ik op korte termijn ook weinig invloed op kan uitoefenen.

En zo onstond mijn besluit. Ik heb het hier goed, ik vind het hier leuk en Buenos Aires is een geweldige stad. Ik kom naar huis, niet omdat ik heimwee heb of omdat ik me down voel of omdat ik Ellu teveel mis maar omdat ik mijn opties heb overwogen en zie dat ik er niet meer kan uithalen dan wat ik er tot nu toe heb uitgehaald. En ik héb er voor mezelf veel uitgehaald. Al was het alleen maar dat ik echt helemaal niet van koken hou en ook zeker niet kan koken!

No abandone sus mascotas

2008-05-04T20:23:00.003+02:00

Ik schrok me te pletter bij het zien van dit bord. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd want ik ben - inderdaad - niet verantwoordelijk geweest. Integendeel, ik ben een onverantwoordelijk mens want ik heb mijn hondje verlaten! Zelfs voor een lange tijd. Dát terwijl ie nog aan het groeien is. Ik zou me moeten schamen. En mijn wreedheid ook. Verschrikkelijk. Wat een slechte baas ben ik toch!

Met een zwaar geweten liep ik, de ontaarde baas, naar huis. Beelden van een jankend hondje schoten aan mijn ogen voorbij. Hoe heb ik dit kunnen doen en hoe kan ik het in hemelsnaam weer goed maken.

Na veel wikken en wegen kom ik er op uit dat er maar één ding opzit waardoor ik mijn ziel kan redden: ik kom naar huis. Morgen ga ik mijn vlucht verzetten en als het lukt ben ik rond 24 mei weer thuis. Dán wijk ik nooit meer van zijn zijde (oké, voor een paar dagen mag....).

Belgrano

2008-05-03T21:42:00.002+02:00

Vandaag was een mooie dag voor een wandeling door de wijk Belgrano. Vanaf mijn huis liep ik eerst door de wijk Colegiales heen. Deze wijk zou ik willen beschrijven als een zeer residentiële wijk. Eigenlijk een beetje zoals Chacarita. Erg knusserig allemaal.

Eénmaal het spoor overgestoken, veranderde de sfeer. Sowieso kwam ik van de drukke straat LaCroze op de nog drukkere avenida Cabildo terecht. Wat me vooral opviel, was de verandering in de bouw. In plaats van laagbouw was hier bijna alleen maar hoogbouw te zien. Af en toe kwam ik een oud gebouw tegen dat tussen de hoogbouw ingepropt stond. Een enorm contrast.

Het is leuk om te zien hoe wijken hier hun eigen karakter hebben. Zo is San Telmo een oude sfeervolle bohemiaanse wijk. El centro heeft een heel sterk zakenkarakter door alle kantoren die er gelokaliseerd zijn. Palermo viejo is ook sfeervol maar minder knus dan San Telmo. Palermo zou je eerder trendy kunnen noemen. Once is als een bijennest. Het is er vol met mensen, met verkeer en met allemaal winkels die hun produkten aan handelaren verkopen. Chacarita vind ik net een klein dorp en Belgrano is de wijk van de hoogbouw maar dan wel voor degenen met geld want er staan vette auto's in de straten en elk gebouw lijkt een lobby en 24-uur security te hebben.

San Telmo blijft mijn lievelingswijk maar ook door Belgrano lopen is een leuke manier van de dag doorbrengen! Foto's van Belgrano staan hierboven en op Flickr.

Koninginnedag in Buenos Aires

2008-05-01T15:48:00.004+02:00

Overal ter wereld vieren Nederlanders Koninginnedag. Van Marijanne, mijn zus in India, weet ik dat daar ook altijd iets wordt georganiseerd. Het is een moment voor Nederlandse expats om elkaar te ontmoeten onder het genot van een Hollands hapje (kaas) en Hollands bier.

Ook hier in Buenos Aires werd een feestje georganiseerd door de Hollandvereniging in Argentinië. In een club in Palermo Viejo werd ik verwelkomd door mannen en vrouwen in oranje kleren. Helaas werden er hier geen Hollandse hapjes uitgedeeld maar de Heineken taps maakten overuren en de heerlijke Argentijnse wijnen vloeiden rijkelijk.

Ik waande me op de Oudegracht op Koninginnenacht omdat het behoorlijk druk was en je schuifelend door de mensenmassa heen moest, omdat het feestje voor een groot deel onder de blote hemel afspeelde en het fris maar gelukkig droog was. En omdat er een oer-Hollandse gezellige sfeer was.

Pas rond twee uur was ik weer thuis. Ik heb een hele gezellige avond gehad. Het was leuk om andere Nederlanders te spreken over hun leven in Argentinië. Sommigen zijn hier al heel lang; anderen zijn hier net als ik tijdelijk, variërend van 2 maanden tot 2 of 3 jaar. Wat mensen gemeen hebben, naast het Nederlander zijn, is de liefde voor het land, of specifiek voor Buenos Aires. Bij veel mensen is het zo begonnen: op slag verliefd geworden op de stad Buenos Aires om er vervolgens, na een kort intermezzo in Nederland, snel weer naar toe terug te gaan.

Ik kan me er alles bij voorstellen.

Het is stil in huis

2008-04-27T14:47:00.004+02:00

Het is stil in huis. Ondanks voorbij scheurende auto's en een overbuurman die al uren en uren achter elkaar zingt, is het stil in huis. Stil omdat Ellu weer naar huis is.

Ik kan zeggen dat het prima gaat. Dat ik door te relativeren en door mijn aandacht naar mijn ademhaling te brengen en door happy thoughts te denken, ik in staat ben om me goed te voelen. Maar het is niet waar. Op dit moment in ieder geval niet. Ik mis Ellu naast me in bed, ik mis haar hand op mijn billen en het opstaan vanochtend was leeg. Mijn appartement is deze week van ons geweest en alles herinnert me nu aan haar.

Onze week samen was een heerlijke. We hebben van elk moment genoten en meer! We zien onszelf hier in de toekomst samen zijn. We zien dat mijn besluit om hier tijdelijk alleen te wonen en Engelse les te gaan geven, een wereld van mogelijkheden voor ons samen heeft geopend. Waarom zouden we hier niet voor een jaar gaan wonen en werken? Of, wat weerhoudt ons om in Chili Engelse les te gaan geven?

Wat we ook hebben gemerkt, is hoe fijn we het hebben met elkaar. We hebben echt niet hoeven wennen aan elkaar. Integendeel we hebben juist gemerkt in de tijd zonder elkaar hoe goed we elkaar aanvullen zonder dat we daar individueel iets (essentieels) voor opzij moeten zetten. Ellu en ik passen gewoon bij elkaar in velerlei opzichten.

Al met al was ons weerzien dus een bevestiging van wat we met elkaar hebben en wat we met elkaar in de toekomst willen. Dat is ook meteen één van de redenen waarom ik het nu moeilijk vind want hoe goed ik het hier ook heb in mijn eentje; met z'n tweeën is het méér dan goed. En dat is wat ik los moet laten want dat hoort bij de toekomst. Het is onderdeel van een andere ervaring en niet van deze. Deze ervaring is van mij, met specifieke doelen die ik voor mezelf voor deze periode heb gesteld.

Ik weet dat mijn gevoel nu van voorbijgaande aard is. Ik weet dat ik weer mijn draai moet vinden. Relativeren, happy thoughts denken, rustig ademhalen; ze gaan me helpen. Is het vandaag niet dan is het zeker vanaf morgen.

Een impressie van het leven van mijn Beepje in Bonnie; door Ellen

2008-04-24T14:46:00.005+02:00

Het is dag 6 en vanochtend waren er voor het eerst wat tranen in verband met het alweer naderende afscheid. Maar die zijn weer weg want we genieten nog even samen verder! Wat was het een goed idee van vriendin SuusVe om niet pas in juli maar al heel snel eens te gaan kijken hoe San het heeft & leeft in Bonnie......

Zo word ik al de hele week van hot naar her door deze wereldstad ''gesleept". Ik herken straten en gebouwen van ons vorige verblijf maar San beweeegt zich als een ervaren porteña (moderne vrouw uit Buenos Aires) door de vele wijken. San vraagt: ''welke kant zullen we opgaan?'' en na mijn vragende blik -geen idee waar ik ben-, schieten we links of rechts een straat in en zigzaggen naar onze bestemming.

Ook het ingewikkelde openbaar vervoer systeem met 3 bussen nummer 168 die allemaal een andere route rijden, hebben geen geheimen meer voor mijn Beep. We eten in ''leuke tentjes'' in de buurt en drinken koffie op ''haar favoriete terrasje bij Origen in San Telmo''.

Maandagochtend ging ik mee naar Spaanse les bij José en 's avonds keken we La Ley y el Orden om ons Spaans te oefenen. Hoogtepunt was gisteravond: voor het eerst sinds jaren zag ik San weer eens ouderwets in actie; bij Top Minc, een potje ''tenis de mesa'' om je vingers bij af te likken! Met al deze beelden kan ik wel weer even vooruit straks alleen in Utrecht...........

Nieuwe link naar oude foto's en nieuwe fotoshow

2008-04-23T23:25:00.004+02:00

Er staat een nieuwe link rechts in het menu naar de foto's die ik heb genomen rondom mijn nieuwe appartement. Ook een bezoek aan de enorme begraafplaats van Chacarita zit daarbij.

Boven deze tekst kun je de foto's zien van de tijd die Ellu en ik hier samen doorbrengen (het kleine lichte balkje onder de foto's kun je verslepen, zodat je van links naar rechts en van rechts naar links door de foto's kan "bladeren")

Met m'n honnie in Bonnie

2008-04-21T20:31:00.003+02:00

Dit is dag 3. Nog ...... te gaan!

Nee hoor, we zijn echt niet aan het aftellen. We proberen heel bewust te genieten van elkaar zonder steeds te denken aan het moment van afscheid. En dat gaat heel goed. Alleen af en toe krijgt Ellu of krijg ik een kriebel in de buik.

Het samenzijn is heerlijk. Mijn kamer voelt letterlijk warmer aan omdat er een lijf extra is dat energie verbrandt. Ik heb het goed in Buenos Aires in mijn eentje maar met z'n tweeën is het meer dan goed. Alles wat we doen wat ik normaal ook doe, krijgt net even een andere dimensie. En ik doe nu ook dingen die ik in mijn eentje niet of nauwelijks doe, zoals shoppen. Ik heb immers deze week ook vakantie.

Fijn is het ook dat Ellu ziet waar ik woon, waar ik slaap en waar ik mijn dingen doe. Dat maakt haar meer onderdeel van mijn tijd hier. Het maakt dat ze zich nog veel meer kan inleven wanneer ik haar over mijn leven hier vertel. We hebben het heerlijk. Het is heerlijk met mijn honnie in het heerlijk zonnige en fantastische Bonnie.

Samen!

2008-04-19T19:07:00.002+02:00

"Roken is dodelijk"

2008-04-17T13:56:00.003+02:00

Buenos Aires staat blauw van de rook! De reden is dat een aantal boeren in de Delta ten noorden van de stad hun landerijen in de fik hebben gestoken. De wind doet zijn werk en blaast de rook over grote afstand de stad binnen.

Alles is ontregeld omdat op vele plekken de zichtbaarheid bijna tot nul is gereduceerd. Wegen zijn afgesloten, lange afstandsbussen rijden niet en het vliegveld is gesloten. Ik schrok me kapot toen ik dat las; mijn liefje komt immers overmorgen aan in Buenos Aires. Gelukkig blijkt het om een ander vliegveld in de stad te gaan. Over Ezeiza hangt geen rookgordijn.

Ondertussen loop ik te knijpen met mijn ogen, voelt mijn keel wat rauw aan en is ademhalen ongemakkelijk. Op het nieuws wordt aangegeven dat de rook niet giftig is en daar ga ik dan ook maar van uit. Hoe dan ook; vervelend is het wel. Vooral ook de brandlucht die alles maar dan ook alles penetreert.

Al meer dan 10 jaar ben ik gestopt met roken, mede vanwege de schade die roken kan toebrengen aan mijn gezondheid. Wat ik me afvraag is wat dit incident mijn mooie schone longen aan zal doent. Veel goeds zal het niet zijn!

Dode(n)stad

2008-04-13T17:41:00.004+02:00

Dicht bij mij in de buurt is de begraafplaats van Chacarita. Deze begraafplaats is minder bekend dan de begraafplaats in Recoleta en krijgt derhalve ook minder bezoekers. Ten onrechte, want ook deze begraafplaats is behoorlijk indrukwekkend. Als is het alleen maar omdat het een enorm gebied beslaat.

De begraafplaats van Chacarita herbergt, net als die in Recoleta, beroemde Argentijnse doden zoals Juan Perón en Carlos Gardel, de gevierde Tango zanger. Ook de graftombes zijn mooi: rijk versierd met ornamenten en/of geflankeerd door hemelse beelden.

Wat me echter het meeste trof was de gelijkenis met de lege zondagse straten, die ik nog maar kort daarvoor gefotografeerd had. Een enkele auto tegen de stoep geparkeerd, wat bomen die de straten sieren, wat mensen die hun auto wassen, die wat knutselen of die wat staan te kletsen maar verder is het stil op straat. Dat zie je niet vaak in Buenos Aires maar blijkbaar dus wel op zondag én op een kerkhof.

Niet geschikt voor vegetariërs

2008-04-13T00:34:00.003+02:00

Al een keer eerder was ik er twijfelend voorbij gelopen. Zal ik nu wel of zal ik nu niet? Toen ik het pakketje echter van dichtbij bekeek, legde ik het snel maar weer terug om door te lopen naar de zuivelafdeling.

Vandaag bleef ik er weer stilstaan. De vitrines lagen voller dan eerder omdat de vrachtwagens weer gewoon hun weg naar de winkels kunnen vinden. De boeren staken immers niet meer. Dus, zou je denken dat de toename in onappetijtelijkheid me er voorbij zou laten rennen.

Maar de gedachte eraan - klaargemaakt en wel, vanzelfsprekend - deed me stoppen. Ik pakte het pakket met 4 stuks, bekeek het en ik legde het weer terug. Toen ik het nogmaals pakte lag het pakketje voordat ik het wist in mijn winkelwagen.

Thuisgekomen deed ik er 3 in de vriezer en bewaarde ik de vierde voor mijn avondmaaltijd. Het beethouden ervan voelde zeer onaangenaam dus bijna had ik ze in de prullenbak gegooid maar de gedachte "als het niet lekker is vanavond dan gaan ze alsnog weg" redde ze van wat in het Spaans zo treffend basura heet.

In een speciale pan bereidde ik mijn proefexemplaar. Aan beide kanen droop er van alles en nog wat uit. Omdat ik het velletje er om heen beschadigd had bij het separeren van deze met die in de vriezer. De twijfel was er nog steeds. Maar naarmate het vuur zijn werk deed, de uitjes en de courgette er mee bakten, begon ik er steeds meer in te geloven dat ik een goed resultaat op tafel zou gaan zetten.

En dat klopt. Ondanks dat het ook gebakken er onaantrekkelijk uit blijft zien, heb ik een lekkere maaltijd gehad! Courgette, uitje, aardappeltjes en .........! Ja, wat eigenlijk? Zie jij wat het is?

Mijn appartementje

2008-04-08T16:38:00.003+02:00

Om een indruk te krijgen van mijn appartementje heb ik een filmpje gemaakt:

Ben ziek

2008-04-07T20:16:00.002+02:00

Vanochtend nog wel naar Spaanse les gegaan en daarna nog wat zaken afgehandeld. Maar helaas ben ik toch echt een beetje ziek: verkouden, keelpijn en een hoofd vol watten. Eigenlijk wilde ik er niet aan toe geven omdat ik nog van alles wilde doen vandaag maar dat gaat niet lukken. Dus ga ik nu even lekker slapen en pers ik later voor mezelf een gezond grapefruitje uit!

Nieuw appartement; nieuwe supermarkt

2008-04-05T23:39:00.004+02:00

Vanmiddag ben ik in mijn nieuwe appartement getrokken. Het was weer een hele belevenis omdat ik al heb gemerkt dat je hier, in Argentinië, iets niet eventjes doet. Alles heeft altijd meer tijd nodig dan je in eerste instantie zou denken. De check in was om 12 uur en ik was er pas om een uur of half 2 mee klaar. Niet zo gek omdat de bemiddelaar van de eigenaar ook nog eens alle honderd pesos biljetten op echtheid ging controleren.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat het uitchecken uit mijn oude appartement vlekkeloos verliep. De eigenaar was op de afgesproken tijd aanwezig, hij heeft een taxi voor me gebeld en me geholpen mijn spullen naar beneden en in de taxi te sjouwen. Een aardige man met hart voor zijn appartement en als zijn appartement dezelfde voordelen had gehad als dit appartement dan had ik er gewoon gebleven. Dus zaken gaan soms ook wél zoals je denkt dat ze zouden moeten gaan.

Het is behoorlijk wennen, mijn nieuwe appartementje. Het ziet er goed uit. Niet alleen het appartement zelf maar ook de fitness ruimte (voordeel), het zwembad en het barretje (voordeel) bij het zwembad. Erg verzorgd allemaal. Wat me wat tegenvalt, is de hoeveelheid keukenspullen die ik ter beschikking heb én ik vind het appartement niet heel proper. De ijskast is na het bezoek van de vorige bewoner bijvoorbeeld niet schoongemaakt. Dat betekent dat ik toch echt wat keukenspullen nog voor mezelf ga aanschaffen en het betekent ook dat ik de schoonmaakmevrouw (een groot voordeel!) vriendelijk zal verzoeken om over een aantal spullen eventjes een nat doekje te halen.

Ook de indeling was niet helemaal op en top voor een zware computergebruiker, studente en lerares dus heb ik inmiddels de boel een beetje omgegooid. Mijn tv'tje staat nu op een stoel, vastgebonden met touw zodat ie er niet af kan vallen, zodat ik het verrijdbare tafeltje waar hij op stond, kan gebruiken als salontafel. De tafel staat tegen de muur zodat laptop en printer gewoon hun stroom uit het stopcontact kunnen krijgen en de bank staat midden in de kamer. Het moet maar zo. Nu het eenmaal zo staat, ben ik er eigenlijk wel tevreden over. Maar door zo te rommelen, is er weer iets bijgekomen op mijn boodschappenlijstje: een lampje voor op de tafel zou wel handig zijn.

De grote boodschappen komen binnenkort wel. Een bezoekje aan de plaatselijke Supervea heb ik wel al gedaan. Mijn ijskast is met de eerste levensbehoeften gevuld en plastic tasjes heb ik weer ruuuuuuuuuuuuuim voldoende!

Eindelijk mijn eerste les gegeven

2008-04-04T17:52:00.002+02:00

Eindelijk is het dan gebeurd: ik heb mijn eerste les gegeven. Van anderhalf uur, aan een man van 32, die bij een bank werkt en die een elementair niveau Engels heeft. Meteen bij onze kennismaking bleek inderdaad dat hij maar weinig van de taal verstaat en dat hij vanaf zijn laatste lessen in oktober 2007 geen woord Engels meer heeft gesproken. Daar ging ik even wat van zweten want mijn lesplan was daar niet echt op afgestemd.

Maar al snel had ik "het" te pakken. Wat is dat leuk zeg: lesgeven. Ook - of misschien moet ik zeggen "juist" - aan iemand met een heel elementair niveau. We hebben anderhalf uur gedaan over 2 onderdelen waarvoor ik in mijn lesplan 30 minuten had gereserveerd. Tja dat zijn niveau zo laag zou zijn, had ik niet verwacht. Ondanks dat hij deze les al had gehad, wist hij zich toch vele woorden niet meer te herinneren. Door te vragen, voorbeelden te geven, te tekenen, te acteren, te oefenen kwam er zo toch nog een behoorlijke les uit. En een leuke want ik ben al best veel dingen te weten gekomen over deze student!

Na de les was ik klaar voor mijn volgende. En weer was deze mevrouw er niet! Dit keer was ze voor een afspraak bij de tandarts. Dat je werkdingen voor laat gaan........; maar de tandarts? Terwijl ze toch echt van háár baas deze keer haar best moest doen om alle Engelse lessen te volgen. Ze is notabene de baas van mijn eerste student. Die geeft echt het goede voorbeeld.

Maar door mijn eerste les kon het mij verder weinig schelen. Ik krijg weer betaald en ik heb vandaag een lekker kort dagje. Dan kan ik mooi nog even een keer uit lunchen in San Telmo om daarna in te gaan pakken voor de grote verhuizen naar Chacarita. Elke dag wordt het hier steeds een beetje leuker!

Tussentijdse evaluatie: missie geslaagd!

2008-04-03T16:22:00.003+02:00

Vandaag ben ik een maand in Buenos Aires. Een mooi moment om te bekijken waar ik sta en hoe het met me gaat.

Als het gaat om Spaans spreken, heb ik het idee dat ik langzaam maar zeker vooruit ga. Elke dag luister ik naar het nieuws, ik lees vaak de krant en 's avonds kijk ik naar La Ley y El Orden (ja, daar is ie weer) en lees ik de Spaanse ondertiteling mee. Het resultaat is dat ik steeds meer ga verstaan, ondanks de snelheid van de spraak. En door het lezen wordt mijn woordenschat groter en groter. Wat spreken betreft, blijft het nog wat beperkt. Mijn dagelijkse activiteiten zoals boodschappen doen, de bus nemen, een terrasje pakken, nodigen niet uit voor lange gesprekken. Alleen met José, mijn Spaanse docent, bij ETS met de secretaresse en bij tafeltennis spreek ik meer Spaans. Dat gaat me trouwens op zich goed af.

Tot nu toe heb ik nog geen seconde lesgegeven. Een voordeel is dat ik wel alle tijd heb gehad om al wat lessen voor te bereiden en extra materiaal op te zoeken op Internet. Morgen begin ik dan eindelijk met lesgeven (hoop ik) voor een totaal van 4 uur: 3 lessen aan 3 verschillende mensen. Vooral wat werk betreft, loop ik tegen verschillen in cultuur aan: mensen bellen niet af voor hun afspraak, alles gaat minder georganiseerd dan ik gewend ben en flexibiliteit is hier zeer gewenst. Hoewel ik het vervelend vond om 2 keer voor niets bij mijn student op de stoep te staan, heb ik deze cultuurverschillen ook al voor mijn eigen voordeel aan kunnen wenden. Elk voordeel hep zijn nadeel immers.

Het algemene leven hier bevalt me verder goed. De stad heeft sfeer, het weer is heerlijk, aan de terrasjes-, café- & koffiedrinkcultuur pas ik me zonder moeite aan, de ruime openingstijden van de winkels bevallen me goed en over het algemeen genomen, stralen mensen hier een enorme relaxte houding uit. Dat maakt het hier voor mij goed vertoeven.

Wat het belangrijkste betreft, het alleen zijn, heb ik een dipje en een megadip gehad. Maar die megadip heeft me heel goed laten voelen, dat ik in staat ben om voor mezelf te zorgen op sociaal gebied. In mijn eigen tempo bouw ik hier mijn leven op. Met contacten met andere Nederlanders, door lid te worden van een tafeltennisclub, door binnenkort ook op Yoga te gaan en door hier gewoon te zijn.

Al met al voel ik me vooral de laatste dagen erg stevig en vol vertrouwen want ondanks dat ik thuis mis, voel ik me goed en heb ik het naar mijn zin. Het lijkt erop dat ik mijn draai hier aan het vinden ben. En daar ben ik erg tevreden over. Voor de eerste maand is wat mij betreft de missie geslaagd!

Ping Pong: the day after

2008-03-29T15:56:00.004+01:00

Mijn lijf is stijf en moe. De reden is dat ik gisteravond 2 uur lang getafeltennist heb. Iets dat ik al vele vele jaren niet meer heb gedaan. Dat ik me zo voel, is dus niet zo heel gek. Dat ik het een heerlijk gevoel vind ook niet. Ik zal je uitleggen waarom:

Het is een heerlijk gevoel omdat dit meer omvat dan alleen een paar uurtjes sporten. Zo was dit voor mij gisteren de redding van een suffe dag. Want wederom gingen mijn lessen niet door en wederom hoorde ik dat pas toen ik netjes gekleed en met mijn goede gedrag aan de balie stond bij mijn studente. Toen ik bij een bezoek aan ETS op de valreep ook nog hoorde dat a.s. woensdag een vrije dag is (Dag van de Arbeid) zakte de moed me enigszins in de schoenen: pas volgende week vrijdag heb ik dus mijn eerste les. Dat is ver weg voor iemand die staat te popelen om eindelijk eens te beginnen met werken!

Een beetje hangend en surfend, bracht ik mijn dag verder door. Ik was nog wel gaan frustatielunchen maar verder dan dat kwam ik niet. Bijna was ik ook thuis gebleven omdat ik de reis er naar toe (en dus ook weer terug) toch wel erg spannend vond. Gaan tafeltennissen, betekende namelijk dat ik voor het eerst iets zou gaan ondernemen op de avond, terwijl het donker is. Daarvoor had ik nog geen enkele reden gehad om 's avonds naar buiten te gaan (behalve even naar de overkant om palitos, een soort chipjes, te halen).

Via een geweldige website (als ie werkt) had ik uitgevonden hoe ik er moest komen met de bus. De trip er naar toe zou ongeveer een uur in beslag nemen (vandaar dat ik het een reis noem want zolang doen Ellu en ik er ook over wanneer we "helemaal" naar mijn moeder in Leiden toegaan). Praktisch voor de deur kon ik de eerste bus pakken om vervolgens over te stappen op een 2e bus die op korte afstand van de club een halte heeft. Toen ik zag waar ik over moest stappen, kreeg ik acuut een droge mond, brak het zweet me uit en voelde ik de spanning in mijn lijf. De overstap was precies op een plek in Buenos Aires, die bekend staat als een plek die je beter kan mijden in het donker én als vrouw alleen: het busstation van Constitución. Gelukkig was het nog vroeg op de avond dus er waren genoeg mensen in de buurt en na enig gezoek vond ik vrij snel de halte van de volgende bus. Eenmaal in de bus duurde het toch nog even voordat ik mijn angstige gevoel helemaal kwijt was. Maar het lukte me wel (en ook nu weer door te focussen op mijn ademhaling en me te ontspannen)!

Op de club werd ik verwelkomd door de eigenaar, Fernando Minc. Hij vertelde over wat hij deed (Leuk, hij is trainer van de nationale selectie van gehandicapte tafeltennissers), hoe het tafeltennis in Argentinië is georganiseerd en hij informeerde naar mijn tafeltennisgeschiedenis. In korte tijd had ik zo al meer Spaans gesproken dan ik in al die weken bij elkaar heb gedaan. En naast het Spaans spreken, kon ik ook zonder problemen aansluiten bij de groep en bij de tafeltennistraining.

Na 2 uur was de training afgelopen. Niet alleen werd ik meteen uitgenodigd om een keer mee te gaan eten (parilla), een vrijdagavondtraditie van een aantal mensen uit de groep, ook regelde Fernando voor me dat ik deze keer met iemand mee terug kon rijden naar San Telmo. Echt geweldig! De rit terug betekende een volgende onderdompeling in de wereld van het Castellano en een blik op Buenos Aires rond middernacht.

En zo hebben 2 simpele uurtjes tafeltennis me meer gebracht dan ik ooit had kunnen denken. Het was met recht een enorm geweldige ervaring. Vandaar dus: dat heerlijke gevoel en dat ik er vanochtend dan zo uitzag, ach!

Cacerolazos en Buenos Aires

2008-03-27T19:54:00.003+01:00

Al meer dan 2 weken is het aan de gang: el paro del campo! Ofwel: de staking van het platteland. Al 2 weken protesteren de boeren in Argentinië tegen de Kirchner-regering. Sinds 2 dagen krijgen zij steun van de inwoners van Buenos Aires en dat leidt tot luidruchtige protesten, overal in de stad:

Buenos Aires - De aanhoudende protesten van boeren in Argentinië lijken zich steeds verder uit te breiden. In de hoofdstad Buenos Aires liepen honderden inwoners met potten en pannen naar het presidentieel paleis om steun te betuigen aan de boeren. Ook in de noordelijke stad Tucuman werd gedemonstreerd. Argentijnse boeren voeren al twee weken actie tegen een extra belasting op de export van landbouwproducten zoals vlees, soja en graan. Ze hebben enkele belangrijke wegen geblokkeerd en de graanproductie is zo goed als stil komen te liggen. Gevreesd wordt dat er voedseltekorten ontstaan. Een einde aan het conflict lijkt niet in zicht; de Argentijnse president Cristina Fernandez benadrukt dat de belastingmaatregel hoe dan ook doorgaat. (Bron: wereldomroep)

Gisteravond kon ik het protest vanuit mijn appartement goed horen. Luid klonken de slagen op de potten en pannen. Voor een indruk van dit protest kun je dit filmpje kijken op YouTube. Dit protest is één van de heftigste sinds de financiële crisis in Argentinië in 2001. Het is het gesprek van de dag en de schappen raken inderdaad leeg.

Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden. Een artikel uit de Volkskrant dat ik toegestuurd heb gekregen, geeft aan dat de regering op dit moment de winsten van de boeren aan het belasten is om zo ook wat van deze winst terug te geven aan het arme deel van de Argentijnse bevolking. Tja, daar kan ik het wel mee eens zijn! Maar ja, hoe wij als westers land en in dit geval als links krant er over berichten, kan soms ook wat éénzijdig zijn. Het beste voor mij is in ieder geval dat ik mijn mening maar even voor me moet houden. De protesten zijn nog elke avond met vuistslagen en knokpartijen afgesloten.

Voorlopig heb ik nog melk, eieren en brood. Voor mij geen nood aan de man. Enne, zodra ik honger ga lijden, kom ik gewoon terug naar huis.

Eerste werkdag

2008-03-26T16:29:00.003+01:00

Helemaal opgetut, volgens mij normen, ging ik al vroeg op pad. Eerst om een welverdiende kop koffie te drinken op mijn terras, om nog wat fotokopietjes te maken en om dan op tijd naar Citi bank te gaan. Lekker downtown dus goed lopend doen vanaf hier.

De koffie smaakte me heerlijk maar ik heb 'm toch wel snel naar binnen gewerkt omdat ik niet te laat wilde komen (12 uur les; het was pas 11 uur, maar toch!). De kopietjes had ik al gemaakt en omdat ik een eerste goede indruk wilde maken, heb ik maar de bus genomen. Anders zou ik zo zwetend aan komen (het is heet vandaag, 25 - 28 graden) en dat wilde ik voorkomen.

Om half 12 was ik in de straat van Citi bank en dus ruim op tijd. Dus heb ik eerst een reconnaissance gedaan: waar is de ingang, hoe druk is het daar binnen en hoe lang is het lopen naar de dichtsbijzijnde koffietent.

De dichtsbijzijnde koffietent was om de hoek dus ook daar kon ik nog een café con leche naar binnen werken. Om kwart voor 12 toog ik naar Citi bank en om 10 voor 12 stond ik te wachten op mijn eerste studente terwijl de receptionist haar informeerde over mijn aanwezigheid.

De receptionist kwam terug met het nieuws dat ze een vergadering heeft en niet kan. Of ik morgen dan maar kan. Nou wil ik niet inflexibel zijn maar ik weet ook dat ik niet met me moet laten sollen, dus heb ik de receptionist te verstaan gegeven dat ik haar zie op vrijdag op de reeds geplande volgende afspraak!

Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Mijn eerste les werd ter plekke afgezegd en mijn tweede les ging ook al niet door (maar dat wist ik al): studente 2 is op vakantie. De goede kanten hieraan: ik heb eindelijk weer eens wat meer Spaans moeten spreken en ik krijg gewoon wel doorbetaald. Had ze maar 24 uur vantevoren af moeten zeggen, aldus company policy.

't Is wat leven in een andere cultuur :-)

p.s. Positief is dat ik gisteren op mijn eigen initiatief een gezellige afspraak heb gehad met een Nederlandse collega. Ik zei toch al dat ik er wel kom!

Zwaar

2008-03-23T15:58:00.002+01:00

Ik heb het zwaar! Vrijdag (een niet zo goede vrijdag) begon het en het is nog niet weg.

Het begon met iets heel kleins: mijn cafeetje was niet open, terwijl dat wel zo had moeten zijn. Ik had het zelfs speciaal gevraagd, of ze tijdens deze Semana Santa (heilige week) open zouden zijn! Er was echter geen beweging te bekennen dus liep ik maar door naar een café dat wel open was. Daar gezeten aan een tafeltje voelde ik de tranen opkomen zonder me nog bewust te zijn of zonder nog voor mezelf verwoord te hebben wat er nou eigenlijk aan de hand was.

De vrijdagse labiliteit kwam zeker ook voort uit het feit dat ik net ongesteld was geworden. Daar heb ik altijd enorme last van en ik weet dat er dan allerlei heftige emoties naar boven kunnen komen, die buiten proportie zijn. Maar ondanks dat deze emoties buiten proportie zijn, zijn ze er wel. En vertellen ze me ook meestal iets.

Doordat mijn café dicht was, verloor ik die dag even mijn houvast. Het ritueel van op het terrasje zitten, hoort bij een routine en die routine gebruik ik om hier invulling aan mijn dag te geven. Die invulling is nog heel beperkt éénzijdig. Ik studeer, bereid een beetje lessen voor, kijk tv, kook, eet en slaap. In mijn eentje! Af en toe trek ik er op uit of doe ik een boodschap. In mijn eentje!

Dat is wat me dit weekend opbreekt. Ik voel me alleen. En ik ga me ineens ook heel erg afvragen waarom ik dit doe terwijl ik aan de andere kant van de wereld een fantastisch mooie vrouw, een schat van een hond en lieve vrienden en familie heb! Waarom zou ik hier in mijn eentje zitten, terwijl er geen noodzaak is om in mijn eentje te zitten? Als het moet, red ik het echt wel alleen. Daar heb ik deze ervaring niet voor nodig? Toch?

Tegelijkertijd besef ik dat ik juist door hier te zijn met zekerheid durf te zeggen dat ik het inderdaad thuis in mijn eentje kan redden. Dát had ik 3 weken geleden nog niet met 100% zekerheid durven zeggen. Dát is dus al pure winst.

Blijft dat ik het zwaar heb. Blijft dat ik regelmatig tranen in mijn ogen heb en met een brok in mijn keel zit. Nee, ik heb geen oncontroleerbare huilbuien meer zoals afgelopen vrijdag maar voorlopig ben ik nog wel alleen.

Gelukkig zie ik ook daar een positieve ontwikkeling. Ik wil niet alleen zijn. Tenminste niet de hele tijd. Ik mag dan wel een huismus zijn maar ik heb wel behoefte aan sociaal contact. Dus weet ik nu ook dat ik, als het moet, naar gezelschap op zoek zal gaan. Mijn eerste schreden op sociaal gebied heb ik dan ook gezet. Ik kom er wel!

Foto's van mijn eerste schreden in Bonnie

2008-03-20T20:32:00.002+01:00

In de fotobalk hierboven kun je steeds het meest recente fotoalbum zien. Zodra er weer een nieuw album is kun je de oude albums bekijken door onder San's foto's op één van de links te klikken. Vandaag kun je een aantal foto's zien die vooral een beeld geven van San Telmo, de wijk waar ik nu woon.

Wikipedia zegt over San Telmo het volgende: "San Telmo, met zijn elegante koloniale architectuur, is de wijk van de antiquiteitenhandelaren en kunstenaars. De eertijdse achterbuurt trok in de jaren zestig talloze kunstenaars en intellectuelen die het gebied weer lieten opleven. Naast de ateliers en antiekwinkels lokt de barrio met zijn uitstekende restaurants en een zondagse vlooienmarkt op het plein Plaza Dorrego. De stadswijk beschikt ook over de oudste en bekendste tangokroegen zoals Michelangelo, La Casa Blanca en La Casa Rosada. Talloze statige oude gebouwen zijn nu gerestaureerd en huisvesten nachtclubs, boetieks en ateliers."

Ik geniet vooral van de architectuur, de knusse sfeer en van Origen, mijn café op de hoek van Perú & Humberto primo. San Telmo is goed vertoeven!

Geduld wordt op de proef gesteld

2008-03-19T18:20:00.005+01:00

Eén van de redenen dat ik er voor heb gekozen om bij ETS te werken, is omdat ze professioneel en georganiseerd overkwamen. Dat ze professioneel zijn, dat zie ik nog steeds. Maar om ze nou georganiseerd te noemen............ Nou wil ik niet meteen zeggen dat ze ongeorganiseerd zijn: ik bekijk het immers met Hollandse ogen en niet met die van een Argentijnse. Dus in mijn ogen lopen dingen niet zo soepel als ik verwacht had. Ze stellen mijn geduld behoorlijk op de proef.

Zoals een welgeaarde Nederlandse, die ook nog eens met een perfectionistische persoonlijkheidstrek worstelt (vind je het gek dat mijn geduld op de proef wordt gesteld?!), wil ik goed voorbereid te werk gaan, de informatie over mijn lessen en mijn studenten op tijd weten en verwacht ik dat wat beloofd is, ook gebeurt.

Helaas heb ik met betrekking tot alle bovengenoemde punten geen succes gehad. Ik kan me nog niet goed voorbereiden omdat ik nog steeds niet weet wat de behoeftes van de studenten zijn, ik weet dat ik volgende week 4 uur les moet geven maar waar dat is nog de grote vraag en in plaats van 18 uur werd het 12 uur en is het nu dus nog maar 4 uur lesgeven geworden.

Tot vandaag lukte het me aardig om alles in cultureel perspectief te zien en de boel te relativeren. Maar toen ik, zoals beloofd was de informatie over mijn lessen wilde ophalen, wist de secretaresse van niets. Het is nog steeds geen ramp hoor (zo ver ben ik al) maar ik heb vandaag wel al een paar keer onderstaand gezicht getrokken:

Een (in)drukke dag

2008-03-17T21:25:00.002+01:00

Wat ik nog recht moet zetten, is dat ik niet vandaag ben begonnen met mijn werk. Pas volgende week na de Pasen begin ik met lesgeven. Deze week kan ik dus mooi al wat lessen voorbereiden. En om weer een beetje een ritme te krijgen, ben ik vanaf vandaag weer begonnen met een vast schema waarin ook studeren een plek heeft. Zo heb ik vanochtend eerst 2 uur gestudeerd (klinische psychologie) en daarna heb ik gesport. Na de lunch heb ik 2 uur uitgetrokken om een les voor te bereiden. Ook dat is me gelukt, wat ik trouwens best knap vind van mezelf omdat ik nog niet weet wat de studenten precies willen leren. Mijn lesvoorbereiding is nu gebaseerd op de minimale informatie die ik vorige week van Hernán heb gehad. Hopelijk hoef ik alleen maar kleine aanpassingen te doen en anders is dit alvast een mooie vingeroefening.

Eigenlijk was al het werk dat ik heb verricht niet eens wat het een drukke dag maakte. De drukte zat hem meer in mijn fietstocht naar en van de sportschool. Wat een hectiek en wat een lawaai. Zelfs met de fiets kwam ik er af en toe niet door. Dit vooral omdat ál die bussen in de veel te smalle straatjes de boel flink blokkeren. En zij zijn het grootst dus iedereen laat het ook gebeuren. Het recht van de sterkste in praktijk. Zwetend kwam ik al aan bij de sportschool en toen ik eenmaal weer thuis was, had het zweet zich verder vermengd met alle viezigheid die in de lucht zit. Even naar de sportschool gaan, is er hier niet bij maar je krijgt wel waar voor je geld :-)

Ook mijn tweede actie droeg bij aan de drukte van de dag. Omdat mijn terras op maandag gesloten is (zielig hè?), ben ik pas na het les voorbereiden de straat op gegaan. Het doel was om geld op te nemen voor mijn nieuwe appartement. Ook dat was weer een hele belevenis want de eerste twee ATM's die ik bezocht, werkten allebei niet. Ook de derde leek het even niet te doen: de man voor me vertelde me dat ze tussen 3 en 4 de automaten bijvullen, en het was half 4! Gelukkig kreeg de man bij zijn 3e poging geld dus was ik ook verzekerd van mijn centen. Ondertussen was mijn t-shirt nat van het zweet en had ik reeds half San Telmo doorgelopen.

Het laatste wat indruk op me maakte was het hoopje rotzooi dat onder een muur van bloedrode posters lag. Pas toen ik goed keek, kon ik er een man in onderscheiden. Hoewel ik steeds de lof zing op Buenos Aires hoort ook dit bij de stad. Sinds de crisis in Argentinië zijn er vele mensen in armoede geraakt. Deze man is er waarschijnlijk één van.

Dip & opkikker

2008-03-15T21:48:00.003+01:00

Vandaag heb ik mijn eerste echte post ontvangen! Hoewel ik mijn fiets mee naar boven moest sjouwen, kon ik niet wachten om de envelop alvast mee naar boven te nemen. Dus hield ik in mijn ene hand, balancerend in de lift, mijn fiets vast en keek ik steeds vol verwachting naar de envelop in mijn andere hand.

Nadat ik al mijn spullen én de fiets snel had geloosd, heb ik eerst een foto genomen en daarna heb ik de envelop opengemaakt. Het was een kaart in de vorm van een kikker, een opkikker! En, jullie mogen best weten, dat ik die goed kon gebruiken. Hoewel ik me al weer beter voel, was ik 2 dagen eerder ten prooi gevallen aan een dipje. Na mijn bezoek aan de Jumbo!

De opkikker heeft zijn werking gehad want niet alleen heb ik nu een leuke kaart hangen aan mijn fotolijst ook moet ik steeds lachen als ik er aan denk of als ik hem zie. Geef mij dus maar een leuke kaart in plaats van een cup-a-soup. Die laatste kan ik namelijk gewoon bij de Jumbo kopen!

Jumbo

2008-03-13T23:31:00.003+01:00

Ik zit te zweten achter mijn laptop. Het komt omdat het warm is én omdat ik net een welverdiend, met badschuim gevuld bad heb genomen. Badschuim dat ik bij de Jumbo heb gevonden. Voor de duidelijkheid: de Jumbo is voor Argentinië wat de Wall Mart is voor de USA.

Makkelijk was het allemaal niet. Integendeel: met moeite heb ik die badschuim kunnen vinden. Wel 20 keer heb ik op de schappen met toiletspullen enzo gezocht maar vinden deed ik niet. Wel ben ik knijpers rijker maar ook met broodbeleg loop ik nog steeds te sukkelen. En vanaf dag één ben ik op zoek naar een riem waarin zelfs de Jumbo me niet van kon voorzien. Ondanks het grote assortiment van de Jumbo is het toch voor mij heel beperkt (en sommige dingen zijn ook behoorlijk duur).

Dus ben ik nu aan het experimenteren geslagen. Kippaté heb ik in huis! En iets dat lijkt op boterhammenworst maar dan met olijven. Ook heb ik een blikje sardientjes in tomaten meegenomen. Dat zou ik thuis nooit op brood doen maar nu...... je weet maar nooit.

Voor het avondeten had ik groente en vegetarische burgers ingeslagen want ik durf zelf nog niet aan het vlees. Hier lijkt het vlees nog op het dier waar het vanaf komt. Omdat ik zo moe was van het winkelen in combinatie met de reis terug in een overvolle metro, heb ik snel het bakje aardappelsalade met ei en ham leeggegeten. Die vegetarische burgers heb ik trouwens genomen omdat tofú niet te verkrijgen was. Sterker nog: er werd me zelfs gevraagd wat het is en hoe het er uitziet. Terwijl ik in het Clarín magazine toch echt een recept ermee heb gezien.

Goed nieuws is wel dat de Jumbo vele keren meer keuze heeft dan de supermarkt in de stad. En ze bieden de mogelijkheid om het thuis te brengen. Dat is mooi want zodra ik voor 6 maanden in mijn andere appartement zit inclusief een koelkast met vriezer dan ga ik 'r wel een keer mijn winkelwagen helemaal volstouwen. Want een paar keer in de week zo'n tripje; dat trek ik echt niet. Veels te vermoeiend!

Ik heb een baan!

2008-03-12T20:57:00.005+01:00

Na maandag had ik gisteren nog 2 sollicitatiegesprekken. In de ochtend had ik een gesprek met de eigenaresse van een klein taalbureau. De vrouw, Marta, imponeerde behoorlijk. Mij was duidelijk dat ze een pittige tante is die veel vraagt van haar docenten. Ik was wel door haar gecharmeerd en na het gesprek had ik het gevoel dat ik bij haar de uitdaging wel aan wilde. Toen had ik het gesprek 's middags vanzelfsprekend nog niet als vergelijkingsmateriaal.

Aan het einde van de middag maakte ik me op voor het sollicitatiegesprek bij ETS (English Training System). Ook deze keer was ik ruim op tijd vertrokken met als resultaat dat ik deze dag minsten anderhalf uur ledig heb doorgebracht. Ook voor het gesprek met Marta, in de ochtend, was ik immers ruim op tijd.

Het eerste dat me trof, was de plek waar ETS zit: het kantoor zit in een oud klooster aan mooie kloostertuin. Ik ben nogal gevoelig voor sfeer dus dit maakte meteen een goede indruk op me. Maar natuurlijk gaat het me om meer. Dat meer werd me, 15 minuten later dan de afspraak was, goed duidelijk. Niet alleen was Hernán een hele fijne gesprekspartner; hij legde me ook heel duidelijk uit wat ETS doet, hoe een baan bij ETS er uitziet en wat zij van mij als docent verwachten. Dat ze ook nog eens 5 pesos meer betalen, is meegenomen. Dat er twee andere Hollandse dames werken ook!

Eigenlijk wilde ik tijdens het gesprek al zeggen dat ik graag bij ETS wil werken maar gezond verstand vertelde me dat ik alles even moest laten bezinken alvorens een beslissing te nemen. Maar thuis gekomen, had ik al een besluit genomen. Alles voelde goed: Hernán, het gesprek, de wijze waarop ze het organiseren, de plek van het kantoor. Alles.

Vrijdag neem ik nog eens alles door met Hernán en volgende week ga ik beginnen. Ik heb er enorme zin in (en vind het ook erg spannend).

Succesvol eerste sollicitatiegesprek

2008-03-10T15:35:00.007+01:00

Gisteravond heb ik nog hard gewerkt aan de voorbereiding van mijn sollicitatiegesprek. Om niet met een mond vol tanden te staan, heb ik voor mezelf vragen beantwoord over onder andere, wat ik versta onder professionalisme, wat de reden is dat ik graag in Argentinië wil werken en wat mijn zwakke en sterke kanten als lerares zijn.

En omdat uiterlijk hier erg belangrijk schijnt te zijn, heb ik gisteren mijn benen en mijn oksels maar weer eens geschoren, alvast een proefdraai gedaan met mijn kleding voor tijdens het gesprek en ben ik vroeg opgestaan om voldoende uitgeslapen bij het bedrijf aan te komen. Ook was ik al een half uur van te voren op de plek van bestemming waardoor ik nog even de tijd had om een apotheek in te gaan om eindelijk die pincet te kopen die ik nodig heb om voor een volgend gesprek alle baardharen te verwijderen. Tja, je wilt natuurlijk niet dat de baan door je neus geboord wordt vanwege een paar uitstekende haren op de kin!

Met de zenuwen viel het gelukkig mee maar toen ik éénmaal binnen zat te wachten, voelde ik mijn handen wel iets klammer worden. Daar was ook voldoende tijd voor want om 10 voor 10 was ík binnen, 10 uur was de afspraak en kwart over 10 werd ik opgehaald voor het gesprek. Welkom in Argentinië!

Al snel bleek dat mijn uitgebreide voorbereiding niet nodig was geweest. Heel kort heb ik verteld welke ervaring ik heb als leraar (niet heel veel) en dat ik graag in Argentinië wil werken omdat ik anderhalf jaar geleden verliefd ben geworden op het land en de mensen. Daarna heb ik vooral veel te horen gekregen over de gang van zaken en heb ik de vragen kunnen stellen, die ik wilde stellen

Dat ze me willen hebben, werd snel duidelijk want het gesprek was nog niet afgelopen en er werd me al gevraagd of ik al meteen een paar uur les kon geven. Gelukkig had ik een goed excuus om "nee " te zeggen (ik heb zo Spaanse les) maar een baan als lerares heb ik dus eigenlijk al. Zo makkelijk gaat dat dus! Oh nee, ik ben gewoon hardstikke goed! Of zal het toch mijn uiterlijk zijn geweest? Zeg nou eerlijk: wie kan nou een schone Nederlandse dame weerstaan?

Zondag in San Telmo

2008-03-09T18:32:00.004+01:00

San Telmo is een leuke sfeervolle oude wijk op élke dag van de week. Echter, de zondag in San Telmo is een extra leuke en gezellige dag. Dan vult plaza Dorrego zich met antiekkraampjes, zijn de straten rond het plaza gevuld met straatartiesten, met kraampjes behangen met schilderijen, foto's of andere creatieve uitingen over de Tango en wordt her en der de Tango gedanst c.q. gezongen. Als vliegen op stroop komen mensen van heinde en ver op de zondag naar San Telmo toe. Ondanks de drukte vind ik het een knusse bedoening.

Na mijn bezoek aan de drukte in San Telmo dook ik snel een restaurant in dat zich enigszins op afstand van de kakafonie aan geluiden bevond. Daar heb ik met een vino tinto en de zondagskrant El Clarín genoten van een heerlijke en betaalbare picada. Niet dat ik niet in de buurt van plaza Dorrego wilde eten. Integendeel, ik had er niet genoeg geld voor bij me om dat te kunnen doen! Gezelligheid heeft zo'n zijn prijs en wat maakt dat uit! Hoewel ik voor deze picada toch graag een blokje extra loop!

Oost west; Thuis best

2008-03-07T20:40:00.007+01:00

Op mijn tweede dag in Buenos Aires ben ik vooral op verkenning geweest. Via Internet heb ik de dichtsbijzijnde grote supermarkt kunnen vinden en daar ben ik lopend naar toe gegaan. Onderweg ben ik allerlei handige winkels tegengekomen die ik mogelijkerwijs wel een keer aan zal doen (kantoorboekhandel, computerwinkel, kleinere supermarkt dichterbij, een grotere fitness, boekenwinkels). Een bank met ATM vinden, is ook geen probleem want er zaten er een stuk of 5 zo wat naast elkaar.

In de supermarkt ben ik ook aan het verkennen geslagen. Mijn belangrijkste doel op dit moment is, goed broodbeleg vinden. Dat is best nog een opgave want zo'n uitgebreide keuze als in Nederland is hier niet. Het assortiment waaruit ik kan kiezen, is voor een groot deel niet mijn smaak. Wat overblijft, lijkt ook nog eens vooral eten te zijn dat, als ik het dagelijks zou eten, me vet zal maken. De zoektocht naar gezond en lekker eten gaat dus voort!

Vanmiddag heb ik ook mijn appartement verder ingericht: ik heb wat meubilair verplaatst. Mijn spullen liggen verspreid door het appartement en ik heb mijn fotolijst opgehangen en gevuld met ........ tja, foto's! Het is nu meer MIJN appartement. Zo een wijntje erbij en wat te eten. Wat een huiselijkheid!

Hoog en droog in San Telmo

2008-03-06T21:40:00.003+01:00

Na een lange reis ben ik aangekomen in Buenos Aires. Op Heathrow heb ik me nog wel afgevraagd waarom ik dit in godsnaam doe. Zelfs is er een vluchtige gedachte geweest om het eerste vliegtuig terug naar huis te nemen. Terug naar mijn lieve vrouw en mijn schattige dondersteen van een hond. Terug vooral naar mijn zekerheden, naar wat ik weet en naar wat ik ken. Maar wil ik leren om op eigen benen te staan, wil ik juist ervaren hoe het is om mijn zekerheden tijdelijk los te laten, dan was de enige goede richting die van het vliegtuig naar Buenos Aires, Argentinië.

Na de douane toen ik Ellu weg zag lopen, stevig vastgehouden door Jits, stroomden de tranen over mijn wangen. Met schokken kwamen mijn snikken eruit. Met moeite is het me gelukt om de tranenstroom te stoppen. Het praktische van het volgen van de borden naar gate D8 en mijn zoektocht naar een boekenwinkel voor wat blaadjes in het vliegtuig brachten me weer tot bedaren. Maar het onwezenlijke gevoel heeft me, zelfs nu ik hier in Buenos Aires ben, tot nu toe nog niet verlaten.

Gelukkig verschijnt er ook vaak genoeg een glimlach op mijn gezicht. Bijvoorbeeld toen ik de straat van mijn apartement in reed en zag dat er een heladerie (ijswinkel) op de hoek zit, een kleine supermarkt tegenover me is en een café met terras even verder te vinden is. Ook heb ik een lavanderia (wasserij) aan de overkant en is de fitness twee blokken lopen. Alles wat ik nodig heb, zit in de buurt!

Inmiddels heb ik Ellu al weer gesproken en dat was fijn. Vanaf nu gaan we elkaar vooral alleen in het weekend bellen. Dus mag ik overmorgen weer. Op dit moment nog een fijn idee dat ik haar snel weer spreek. Want ik voel me raar. Leuk raar, dat wel! Zo eerst maar eens gaan slapen. En dan zal ik wel zien wat morgen brengt.

Voorlopig het laatste weekend samen

2008-03-01T10:40:00.003+01:00

Ellu zit met de Volkskrant tegenover me aan tafel. Listo is aan het spelen en drentelt wat om de tafel heen. En ik zit achter mijn laptop om dit berichtje te schrijven. Onze sloeberbakken koffie hebben we bijna leeg en een kleine gevulde koek hebben we reeds achter onze kiezen. Zo de zaterdagochtend doorbrengen, vinden we heerlijk.

We beseffen allebei goed dat dit voorlopig het laatste weekend samen is. Om die reden gaan we dan ook allerlei dingen doen die we altijd leuk vinden om te doen in het weekend. Zo staat er straks bijvoorbeeld nog een haarverfsessie op de planning en we gaan ook lekker lunchen in het Griftpark, nadat we Listo hebben uitgelaten. Als het weer meezit, zit er misschien ook nog een bezoekje aan het Panbos in. We zullen het zien.

De wetenschap dat we 7 maanden lang elkaar niet zo aan de tafel zullen treffen, maar het moeten doen met Skype en e-mail geeft ons beiden een draaierig gevoel in de buik. Ondertussen bedenken we dat dit voor ons beiden één groot avontuur is, dat we de kans krijgen om onze levens zelfstandig te leiden, wetende dat we na 7 maanden elkaar hernieuwd (wellicht in verschillende opzichten) in de armen zullen sluiten. Of we dan nog steeds hetzelfde ritueel zullen hebben.................

Hier ga ik wonen

2008-02-27T14:31:00.004+01:00

Toen Ellen en ik in Buenos Aires waren, hebben we niet in een hostel of een hotel gezeten, maar in een appartement. Bij aankomst in Buenos Aires zaten we in een appartement in San Telmo. 6 maanden later zaten we, de laatste week van onze reis, in een mooi apartement in Palermo Viejo.

Omdat ik deze wijken ken, heb ik ook deze keer gekozen voor een appartement in San Telmo en één in Palermo Viejo. De eerste maand zit ik in een appartement in San Telmo dat er op het eerste oog oudbollig uitziet. Mijn oog viel erop omdat het hele appartement in Art Deco stijl is ingericht. Dat vind ik wel apart en omdat Art Deco favoriet is, denk ik dat ik me er ook wel thuis zal voelen. Zeker voor een maand.

In eerste instantie zou ik pas in Buenos Aires verder kijken voor de resterende maanden maar mijn oog viel op een prachtig appartement in Palermo Viejo. Vooral ook dat er een zwembad, een fitness ruimte en een wasruimte is, trok me aan. Tegen gereduceerd tarief zit ik daar de laatste 6 maanden. Een beetje schuiven met wat meubels en wat eigen dingen aan de muur en dan zit, slaap, was, zwem en fitness ik daar helemaal goed!

Valeriaantje

2008-02-22T15:43:00.002+01:00

De dag van vertrek komt nu rap dichterbij. Steeds vaker voel ik de kriebels in mijn buik. Vooral ook omdat het steeds echter wordt. Niet alleen heb ik op de zaterdag na aankomst al een Spaanse les geboekt bij José, onze leraar tijdens de laatste reis; ook heb ik na het eerste weekend een sollicitatiegesprek staan.

Het sollicitatiegesprek heb ik gisteren in bad uitgebreid bij mezelf afgenomen: allerlei vragen passeerden de revue en ik kon ze allemaal in vloeiend Engels beantwoorden. Ik zou mezelf zeker aannemen dus dat geeft een goed gevoel.

De kriebels zijn er ook wanneer ik me realiseer dat Ellu en ik nog maar even samen zijn. Binnenkort zwaai ik haar niet meer aan de deur uit, wanneer ze in de auto stapt om te gaan werken. Al die vaste rituelen, het zal wel even wennen zijn om er los van te komen. Ook kijk ik af en toe naar ons hondje en dan zie ik zo'n bonkerige lieve lobbes liggen. Dan weet ik dat ik ook Listo enorm zal missen.

De kriebels zijn er en ze zijn goed te behappen. Een beetje spanning voor vertrek moet er zijn, toch? Maar wanneer het echt niet meer gaat dan schuw ik niet voor wat "zwaardere" middelen. Een Valeriaantje achter de hand; daar doe ik het wel mee!

Nieuwe slideshow, bijgewerkte en nieuwe links

2008-02-19T17:28:00.004+01:00

Bij de voorbereidingen voor Buenos Aires hoort ook het actualiseren van onze (mijn) blog. Her en der heb ik wat kleine aanpassingen gedaan: een nieuwe profielfoto, wat nieuwe links en een nieuwe slideshow met de foto's van onze vakantie in Zuid-Afrika.

Het werkt eenvoudig. Klik op de foto die je vergroot wilt zien en je wordt automatisch naar het bijbehorende Flickr album gestuurd. Onder aan de slideshow zit een navigatiebalkje. Door de balk te slepen, kun je ook de andere foto's in de slideshow bewonderen.

Ook 2e tentamen gehaald!

2008-01-26T09:59:00.000+01:00

Het waren me de weken wel!

Al maanden studeer ik gemiddeld 15 uur per week voor mijn studie Psychologie. Deze hele maand heb ik echter 7 à 8 uur per dag gestudeerd. Alles heeft moeten wijken om het TEFL certificaat (ter voorbereiding op mijn verblijf in Buenos Aires) én mijn tentamen te behalen. Soms was het om gek van te worden. Toen ik dan ook mijn TEFL had afgerond, werd ik prompt ziek: griep! Niet zo heel vreemd gezien de geestelijke beulpartij die ik over mezelf had afgeroepen. Wel vervelend want het psychologietentamen moest toen nog komen.

De griep was echter een geluk bij een ongeluk. Het dwong me om rustig aan te doen. De laatste dagen heb ik mijn boeken nog nauwelijks ingekeken. En de oefententamens gingen me goed af. Lichamelijk voelde ik me lamlendig maar geestelijk voelde ik me steeds sterker worden.

Met gemak volbracht ik het tentamen. Ik plukte de vruchten van het studeren met behulp van mindmappen en de OSLORO-techniek: een 9! Een mooi resultaat. Maar het meest tevreden ben ik met de manier waarop ik heb gestudeerd. Ook vroeger haalde ik negens maar dan door 2 weken van te voren hard te gaan stampen. Deze 9, daar heb ik voor gewerkt en ik heb er daadwerkelijk van geleerd!

Maar niet geschoten is altijd mis!

2007-12-19T10:00:00.000+01:00

Sinds onze thuiskomst, de komst van Listo én van een studie verloopt mijn leven volgens een vaste routine. Een routine die bestaat uit opstaan, studeren, sporten, Listo uitlaten, studeren, Listo uitlaten en dan ontspannen. Hoewel met deze routine niets mis is, miste ik toch heel erg de levendigheid en de uitdaging van een baan. Helaas liepen mijn sollicitaties steeds op niets uit. En hoorde ik steeds dat ik of teveel ervaring heb of dat er andere mensen waren die meer aan het profiel voldeden.

Het was niet leuk om afgewezen te worden maar het had ook een positief aspect: ik ging nadenken over andere mogelijkheden. De afgelopen maanden had ik al regelmatig websites bezocht voor vrijwilligerswerk in het buitenland. Ik lonkte er naar maar daar bleef het ook bij.

Totdat ik op de site van Joho (www.joho.nl) de tekst "Hot Jobs", "Buenos Aires", "call center" en "Nederlands sprekend" tegenkwam. Ik merkte dat het me aantrok. Ik merkte ook dat ik het niet los kon laten. Dus nam ik de stap, schreef ik me in bij Joho working abroad services en had ik na een week een pakket met informatie over werken in het buitenland in bezit.

Het call center is het niet geworden maar wel een andere betaalde baan in Buenos Aires. Door de informatie van Joho kwam ik op de site van een organisatie die TEFL (Teaching English as a Foreign Language) cursussen & werkgarantie biedt. Dus stap ik begin maart op het vliegtuig naar Buenos Aires om daar voor 7 maanden als juf Engels te gaan werken!

Zonder Ellu & zonder hondje. Hélemaal alleen! Spannend dus blijf me volgen........

Mis geschoten

2007-10-08T15:50:00.000+02:00

Ellu en ik zijn al weer meer dan een half jaar thuis. In deze tijd zijn al weer heel wat leuke (én minder leuke) dingen gebeurd: Ellu is begonnen met haar 2e baan, we hebben een hond, mijn zus uit India was hier en ik ben lekker aan het studeren.

Daarnaast ben ik zo af en toe bezig met zoeken naar een baan. En dat is zo makkelijk nog niet! Mijn focus ligt op studeren dus een baan erbij die ook nog past bij mijn ambitie......... Tja, die liggen niet voor het oprapen. De sollicitaties die de deur uitgaan, worden één voor één afgewezen. Ik vertrouw op mezelf en ik vertrouw erop dat ik uiteindelijk wel iets ga vinden, maar afgewezen worden .......leuk is anders!

Dus pep ik mezelf weer op, ga ik er weer tegenaan. Het jachtseizoen is wat mij betreft nog lang niet afgelopen!

Studieplattegrondjes & OSLORO

2007-09-07T15:56:00.000+02:00

Sinds twee weken ben ik bezig met de volgende module van mijn studie "Inleiding in de psychologie". De module is niet alleen gericht op de inhoud maar geeft ook tips & aanwijzingen over hoe je het beste kan studeren.

In eerste instantie vond ik dat maar overdreven maar nadat ik de informatie in de studeerwijzer had doorgenomen, ben ik gaan werken volgens de "voorschriften". En ik moet zeggen met resultaat! Niet alleen ben ik nu aan het mindmappen maar werk ik elk hoofdstuk af volgens OSLORO (dat ligt niet in Zweden).

De eerste stap die ik doe wanneer ik een hoofdstuk begin, is het Overzien van de tekst. Dan Stel ik mezelf vragen en lees ik de tekst met aandacht en Overdenk ik goed wat ik lees. Dan begin ik met mindmappen. In plaats van een geschreven samenvatting is de tekst geen tekst meer maar een set beelden die ik middels symbolen, pijlen, plaatjes met elkaar in verband breng. De mindmaps helpen me om te Reciteren wat van elke paragraaf belangrijk is. En samen met de vragen Overhoor ik mezelf aan het einde om te checken of het hoofdstuk in mijn hoofd zit.

En de stof ZIT in mijn hoofd! Dat is belangrijk maar nog belangrijker is dat ik leren nu nog leuker vind. Zo kan ik er nog jaren mee doorgaan!

6 maanden

2007-08-25T13:21:00.000+02:00

Listo is 6 maanden en zo ziet hij er nu uit:

Andere recente foto's van Listo zijn te zien op Flickr. Klik rechts in het menu op de link Listo en je komt er vanzelf.

Eerste tentamen gehaald

2007-08-08T15:49:00.000+02:00

Twee weken geleden heb ik mijn tentamen Sociale Psychologie aangevraagd. Twee weken lang ben ik bezig geweest met de voorbereiding voor het tentamen. Om er pas echt vorige week donderdag in te komen.

Het viel me niet mee om de discipline op te brengen om dingen uit mijn hoofd te leren. De oorzaak bleek te liggen bij de methode die ik gebruikte: alles hardop voor mezelf herhalen. Niet erg effectief omdat ik naast de inhoudelijke kennis ook de volgorde van het boek uit mijn hoofd leerde. Ik maakte het mezelf dus erg zwaar.

Uiteindelijk ben ik door schade en schande wijzer geworden. Wat voor mij werkt, is praten over de stof, voor mezelf vragen formuleren over de stof en de stof al vanaf het begin na elke hoofdstuk leren.

Het resultaat is dat ik voor mijn eerste tentamen ben geslaagd met een 8. Het zit 'm dus echt in een goede en effectieve voorbereiding! Op naar het volgende tentamen......

Doggy blaft, doggy schijt, doggy ride

2007-08-05T18:28:00.000+02:00

Vandaag zijn we met onze nieuwe aankoop op pad gegaan: de doggyride! Anders gezegd: een fietskar die speciaal voor honden is gemaakt. Met dubbele functie want hij kan ook als tent dienen. Hardstikke mooi dus omdat onze fietstent geen hond er bij in kan hebben.

Vol trots togen wij met Mien en Listo in de doggyride richting de Bilt en Bilthoven om de hele zaak aan vrienden te laten zien. Helaas was er niemand thuis dus maakten we weer rechtsomkeer. Dat was maar goed ook want hoewel hij zonder morren, eh blaffen of grommen, de kar in ging; hij was er zeker van onder de indruk. Dus heeft Listo zijn eerste 12 kilometer in de fietskar volbracht en laten wij hem langs wennen aan meer en meer en .............................. veel meer. Drie maanden Verenigde Staten misschien?

Oude liefde roest niet

2007-07-21T11:56:00.000+02:00

Afgelopen maandag ben ik begonnen met een onbetaalde baan bij een ideeële organisatie in Amsterdam als medewerker HR. Tijdens het sollicitatiegesprek klikte het erg goed met de mensen waarmee ik zou gaan werken. Impulsief zei ik dat ik meteen de maandag erop wilde beginnen.

Afgelopen dinsdag ben ik gestopt met die onbetaalde baan bij die ideeële organisatie. Doodmoe kwam ik thuis na één dag werken. Doodmoe zat ik op de bank. Moe te wezen en niets meer totdat Ellu me begon te bevragen en ik begon te luisteren naar wat mijn lichaam me vertelde.

Een heel rijtje van futiele zaken, zoals de gang vegen of boodschappen voor de lunch halen, zaten me dwars. Dat zei me dat ik een te impulsief besluit had genomen en dat ik me te weinig met het doel van de organisatie verbonden voelde om er voor te gaan.

Afgelopen donderdag had ik een borrel met een paar oude collega's van het BPV&W. Het was erg gezellig om ze te zien, met ze te lachen en om te merken dat ik me nog steeds betrokken voel bij wat zij doen. Of dat ooit weg zal gaan, weet ik niet. En voor mij hoeft dat ook niet. Het BPV&W heeft toch een speciale plek in mijn leven.

Wat ik heb geleerd, is dat ik in een nieuwe baan niet op zoek moet naar een exacte kopie van de baan bij het BPV&W maar naar een baan waar ik de dingen in vind die ik belangrijk vind zodat ook voor die baan de liefde kan groeien. Oude liefde roest niet maar niemand zegt dat dat over één liefde gaat, toch?

Listo in het Panbos

2007-07-08T17:58:00.000+02:00

Vandaag hebben we Listo voor het eerst meegenomen naar het Bos. Het Panbos wel te verstaan. Het is maar een kleine 15 minuten met de auto van ons huis vandaan dus erg goed te doen.

We hebben misschien maar een paar honderd meter gelopen maar die meters waren al genoeg om er een feest van te maken. Omdat het zulk lekker weer is, waren er veel andere mensen met hun honden. Listo wist niet hoe hij het had. Banjerend door het zand, snuffelend aan alles en heftig spelend met elke hond was de koek na een klein half uurtje al op. Afgepeigerd was ie.

Vol trots hebben we er met hem rondgelopen. Omdat we hem zo mooi vinden maar vooral omdat hij heel goed luisterde en ondanks alle afleiding steeds weer naar ons terug kwam. Als trotse baas heb ik vanzelfsprekend een filmpje geschoten. Die is te zien op mijn hyve of door de volgend link aan te klikken http://www.youtube.com/watch?v=D6nl6DOToPk

Krijg nou toch de Hyves!

2007-06-28T15:55:00.000+02:00

Nieuwsgierig gemaakt door een vriendin ben ik toch ook maar aan het hyven geslagen. Al eerder had iemand mij al eens uitgenodigd maar dat was tijdens onze reis en toen had ik niet zoveel zin om er naar te kijken. Nu echter heb ik de tijd aan mezelf, mijn studie loopt immers niet weg (Listo soms wel!), dus besloot ik om er een paar minuten aan te wijden.

Al snel vond ik uit dat ik mijn Hyve kon verpersoonlijken dus snel paste ik de opmaak aan. En nu is mijn Hyve een kloon van mijn blog. De blog waar ook mijn website op gebaseerd is. Ik ben nu toch wel heeeeeeeeeeeeel erg online en niet erg origineel, zou je kunnen zeggen!

Toch is dat Hyven best geinig omdat een snelle krabbel, zoals de miniberichtjes op de hyve heten, snel gemaakt is en omdat er op je hyvepagina ook aardige gadgets toegevoegd kunnen worden. En omdat je op naam medehyvers kunt zoeken, kom ik wellicht nog eens een oude bekende tegen. Grappig dus en maar zien hoe lang ik het vol hou.

Voor wie nieuwsgierig is geworden: een hyve maak je op www.hyves.nl en mijn hyve is te bewonderen op http://alice24springs.hyves.nl/

Hyve ze!

Stuudje

2007-06-12T22:11:00.000+02:00

Een paar weken lang heb ik met mijn ziel onder mijn arm gelopen. De eerste euforie van de inschrijving bij de Kamer van Koophandel verdween rap na een voorlichtingsavond over het starten als freelancer en een formulier van de Belastingdienst, waarvan ik niet wist hoe ik dat in moest vullen. Waar het op neer komt, is dat de opdrachten die ik wilde doen om zelfstandig wat geld te verdienen naast een studie in de ogen van de Belastingdienst nooit zullen vallen onder zelfstandig ondernemerschap.

Dat snap ik best en al die belastingvoordelen die bij zelfstandig ondernemerschap horen laat ik graag aan de mensen die wel aan de voorwaarden voldoen. De andere kant is echter dat ik wel BTW moet afstaan, dat de kans bestaat dat ik omdat ik bij de KvK sta geregistreerd als ondernemer meer afvalstofheffingen moet betalen en dat ik misschien zelfs nog moet gaan betalen aan bijdrage voor ziektekosten. Geen financiële voordelen maar wel kans op financiële nádelen. Voor zover ik dat kan overzien en voor zover ik daar duidelijkheid over kan krijgen. Want duidelijkheid krijgen is ook een dagtaak!

Uiteindelijk heeft dit gedoe me weer teruggebracht naar wat ik eigenlijk wil. Namelijk studeren om op termijn mijn coachingsvaardigheden te combineren met kennis over organisatiepsychologie (via de Open Universiteit). Een coachingsopdracht ga ik niet uit de weg maar persoonlijke begeleiding voor Office programma's laat ik ondanks dat er potentie in zit, ff lekker links liggen.

Vanaf het moment dat ik mijn studiemateriaal heb gekregen, ben ik nog alleen maar aan het studeren (en Listo aan het opvoeden). Ik vind het enorm leuk en kom dingen tegen die niet onbekend zijn maar die ik nu weer op een nieuwe manier aan de hand van opdrachten moet bekijken. Ik ben weer lekker bezig.

Kamperen

2007-06-03T12:52:00.000+02:00

Het is al weer een week geleden. Dat we met Listo gekampeerd hebben. Met onze oude grote tent van maar liefst 5 kilo ("The White House" noemen we hem) die we ooit voor een reis hadden gekocht, gingen we op pad. Voor de reis was de tent enigszins te zwaar (en te lastig om op te zetten) maar voor dít kampeeravontuur was hij ideaal. Met ons luxe luchtbed, eigen dekbed en kussens sliepen wij in de binnentent en stond de bench van Listo in de buitentent. Perfect!

Niet alleen slapen in de tent was perfect; ook met Listo op een camping zijn, was geweldig om te doen. Het was voor Ellu en mij een moment dat we niet zo alert hoefden te zijn. En Listo kon met veel bewegingsruimte zijn eigen gangetje gaan. Erg ontspannen was het voor ons. En Listo heeft zich geweldig gedragen. Dat schept mogelijkheden voor de toekomst. Voor herhaling vatbaar dus!

Kattenkwaad

2007-05-27T09:19:00.000+02:00

Door Listo bekijken we onze directe omgeving heel anders. Het valt ons dat er veel mensen door onze straat heenlopen, die ook een hond hebben. Honden die we in het pré-Listo-tijdperk nog nooit gezien hebben. Het aantal katten dat onze straten ineens lijkt te bewandelen, is helemaal explosief. Regelmatig loopt Listo er één tegen het lijf. De manier waarop hij op de kat reageert en de kat op hem is schattig om te zien.

Minder schattig zijn de bijeffecten van al deze katten. Waar we ook met Listo gaan; op vele punten liggen ladingen kattenpoep. En dat vindt hij lekker om te eten. Dat ik het vervolgens uit zijn bek moet halen, vind ik niet zo fijn. Los van dit ongemak vermijden we de kattenpoepplekken ook omdat het hé-le vieze plekken zijn die enorm stinken.

Wij ruimen Listo's poep netjes op. Misschien een idee dat mensen dat voor hun eigen katten ook gaan doen?

Behang

2007-05-22T10:17:00.000+02:00

Ons kleine hondje heeft al duidelijk een eigen wil. Op bepaalde momenten daagt hij ons uit en zoekt hij zijn grenzen op. Dan staat hij ineens op de vierde tree van de trap, hangt hij met zijn volle gewicht in de gordijnen of springt zonder pardon op de bank. Dat zijn dingen die hij de meeste tijd niet doet maar elke dag heeft hij wel zo'n moment.

Vooral dan is het zaak dat we boven hem blijven staan omdat hij anders figuurlijk maar ook letterlijk bij het uitlaten een loopje met ons neemt. Wij moeten de controle blijven houden. Dat is niet altijd makkelijk. Vooral na twee nachten waarin hij ons ongeveer om het uur met zijn gepiep wakker heeft gemaakt. Niet omdat hij aandacht wil maar omdat hij heel erg nodig moet poepen en zijn eigen bench niet wil bevuilen. De eerste keer dat wij zijn gepiep genegeerd hadden, kon hij het niet meer ophouden en heeft hij zijn behoefte op zijn eigen plekje moeten doen. Hij was er behoorlijk van overstuur. Dus hebben we hem elke keer als hij weer ging piepen naar buiten gelaten al waar hij meteen zijn behoefte deed.

Maar ook daar probeert hij zijn voordeel uit te slaan dus heeft hij deze nacht ook twee keer gepiept terwijl hij niet moest. Dat is dus aandacht die we hem niet willen geven want voordat we het weten hebben we een jankende hond in huis. Maar ja, hij is écht aan de race-kak en moet steeds écht heel nodig. Dus wat doe je dan hè?

Zo af en toe worden we wanhopig van hem en plakken we hem het liefst achter het behang. Vooruit, omdat hij zo lief is: doe dan toch maar bloemetjesbehang!

Een hondenleven!

2007-05-17T10:43:00.000+02:00

Listo is nu zo'n 5 dagen bij ons in huis en vanaf dag 1 kunnen we hem al niet meer missen. We houden onvoorwaardelijk van hem! Hij is ook zó schattig en zó lief. Om hem zó schattig en zó lief te houden, werken we hard aan consequent zijn. Dat betekent dat we heel vaak de verleiding moeten weerstaan om dat lieve koppie te aaien, dat we hem even moeten laten janken wanneer hij in zijn bench (een hondenkooi) zit en dat we voortdurend goed gedrag moeten belonen.

Ook met zindelijk worden, proberen we dat op een positieve manier te doen. Dus we straffen hem nooit wanneer hij in huis poept (deed hij gelukkig alleen op dag 1 toen hij door mijn eigen stomme schuld door wisseling van merk pupbrokjes spuitdiarree had) of plast maar staan als idioten te juichen, hem op hoge toon te bejubelen wanneer hij het buiten doet. We zien er uit als gekken maar binnenkort zullen we er de vruchten van plukken.

Ondertussen leren we hem dingen door met hem te spelen en te oefenen. We zijn apetrots dat hij al naar zijn naam luistert, dat hij een speeltje komt terug brengen en dat hij netjes voor de buitendeur wacht met naar binnen komen totdat wij zeggen dat hij het mag. Meestal is hij na het spelen/oefenen zo moe dat hij voor pampus op het kleed ligt. En dan bedoel ik ook echt voor pampus. Wat heeft ie toch een hondenleven!

Meer foto's van Listo zijn te zien in Listo's album op Flickr!

Listo

2007-05-14T08:39:00.000+02:00

Al jaren en jaren hebben Ellu en ik het over een hond nemen. Steeds maar weer waren er rationeel hele goede redenen te bedenken om het niet te doen. In Argentinië hebben we echter het besluit genomen om wèl een hond te nemen. Samen met Jacq & Jack hadden we zelfs al een naam voor hem bedacht.

Na een bezoek aan vrienden met een hond hebben we definitief de stap genomen. Op Internet hebben we een aantal legale fokkers benaderd. Eén reageerde er heel snel. We konden dezelfde dag, gisteren, al langs komen om hem te bekijken.

Het was liefde op het eerste gezicht. Hij is al 10 weken en de laatste uit het nest. Het is precies de sukkel die we zoeken, de lieve lobbes met de grote mooie ogen. Een schat, een schat is het. De grootste verrassing was dat we hem meteen mee konden nemen. Tja, hoe konden we hem nou zomaar achterlaten. Dus kwamen we gisteren ineens met een hond thuis. Na jaren van eindeloos debatteren, hebben we ons hart gevolgd. Met rationaliseren zijn we helemaal klaar. In Argentinië zouden ze zeggen: "Listo". En zo heet ie dus ook!

Zelfstandig

2007-05-12T09:43:00.000+02:00

Twee weken geleden was het zover: ik heb me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Dat betekent dat ik nu officieel, ook voor de Belastingdienst, een ZZP-er (Zelfstandige zonder personeel) ben. Via mijn eigen bedrijf IT's Personal Coaching biedt ik mezelf aan als coach én als persoonlijk begeleider voor mensen die (nog beter) willen leren werken met Office-programma's.

Op het oog twee verschillende diensten maar in de kern zijn ze dat voor mij niet. De overeenkomst zit 'm er in dat ik mensen ondersteun en begeleid in hun ontwikkeling. Bij de één ligt die ontwikkeling op het persoonlijke vlak, al dan niet binnen de context van werken binnen een organisatie. Bij de andere dienst is de ontwikkeling gericht op (meer) kennis vergaren over een specifiek computerprogramma. Beide diensten zijn op maat want de vraag van de klant staat centraal. Beiden zijn ze resultaatgericht omdat de klant toewerkt naar een bepaald doel.

De combinatie van deze twee diensten verenigt voor mij twee zaken die ik graag doe. Het fijne ervan is dat ik ze vanaf nu helemaal zelfstandig kan invullen. Vrijheid leeft voor mij in elk geval door!

Afscheid van vrijheid

2007-04-26T11:21:00.000+02:00

Het is definitief: Ellu gaat op 1 mei weer beginnen. Ze wordt Sales Manager bij MSD te Haarlem. Om dit te vieren en om afscheid te nemen van in totaal 14 maanden van ongebreidelde vrijheid, zijn we afgelopen maandag op de fiets gestapt richting de Oortjeshekken, een hotel/restaurant in de buurt van Nijmegen. De volgende dag zijn we via Arnhem teruggefietst naar Utrecht.

Onze afscheidsfietstocht was een hele mooie. Gebruikmakend van de landelijke fietsroutes ging de tocht door prachtige bossen, over smalle landwegen, over heide en langs oude boerderijen. Verkeer zijn we nauwelijks tegengekomen behalve rondom de steden. Onvoorstelbaar gewoon. Dat dat in Nederland nog kan!

Na twee dagen met (minimale) bepakking zetten we Mien weer voor de deur. We zullen blijven fietsen maar dat we dat nu nog gedaan hebben met alle vrijheid van de wereld, ja, dat is voorlopig toch echt voorbij!

Brood op de plank

2007-04-18T16:19:00.000+02:00

Er komt weer brood op de plank. Beter kan ik zeggen: er komt binnenkort met regelmaat weer brood op de plank. Voor de eerste paar broden had ik namelijk reeds gezorgd met mijn eerste freelance coachingsopdracht.

Voor een voortdurend goed gevuld broodmandje gaat Ellu zorgen. Zij gaat als Salesmanager werken bij een farmaceutisch bedrijf. Morgen is het arbeidsvoorwaardengesprek en dan zal waarschijnlijk snel het contract getekend worden. Dikke kans dat Ellu per 1 mei weer officieel op de loonlijst staat.

Allebei zijn we er erg blij mee. Maar het belangrijkste is dat ze er enorme zin in heeft!

De laatste foto's!

2007-04-06T17:53:00.000+02:00

Er zijn nog foto's te zien op Flickr. De foto's zijn van het laatste stuk op de fiets van Bariloche naar Buenos Aires. En van onze paar uurtjes in Washington tot aan thuis! Het album Op weg naar huis kun je zien door op de link te klikken.

Tijd voor klusjes

2007-03-27T12:24:00.000+02:00

In de tijd die ligt tussen thuis komen van een lange reis en weer gaan werken, zit veel ruimte om juist die klusjes te doen die al jaren op zich laten wachten. Zo zijn Ellu en ik begonnen met het zeer tijdrovende klusje van het inscannen van onze fotonegatieven. En dat zijn er veel!

Het scannen zelf is een langdurig proces. Zelfs met de speciale negatievenscanner die ik een paar jaar geleden heb gekocht. Ellu geeft het negatief aan, die ik plaats in de negatiefhouder. De negatiefhouder leidt ik vriendelijk de scanner in om vervolgens in het softwareprogramma te bekijken wat er eigenlijk op de negatieven staat. Dan na nog een paar handelingen staat de foto op de harde schijf en werk ik 'm wat bij in een fotobewerkingsprogramma.

Het resultaat is soms verrassend. Zo weet ik nu waar Paul, Ellu's jongste broer, zijn ontplofte haar vandaan heeft. Ook zie ik Ellu weer eens vanuit een ander perspectief. Ik zie meer van haar, laten we maar zeggen. Het meest grappige is hoe gedateerd de foto's zijn. Foto's van ongeveer 20 jaar geleden, die na het scannen vol met krassen en ruis zitten. Alsof ik de foto's bekijk van mijn vader en moeder toen zij nog jong waren. Gôh, wat zijn we al oud ;-)

Ikea

2007-03-23T07:48:00.000+01:00

Na een jaar zonder Ikea werd het weer tijd om een bezoekje te brengen aan deze meubelgigant. Eigenlijk wilden we al eerder maar zonder auto is het toch lastig bij een industrieterrein komen. Dus, toen we op een dag een auto te leen hadden, was dat een mooi moment om richting Kanaleneiland te gaan.

De auto konden we dicht bij de ingang op het laaddek zetten. Het was namelijk etenstijd en niet druk. Ook niet voor de zweedse gehakballetjes in cranberrysaus! Terwijl we het looppad langs de verschillende afdelingen volgden, becommentarieerden we de (kleine) veranderingen die zijn doorgevoerd. Maar met name de nieuwe spullen trokken onze aandacht.

Toch, ookal hebben we uitgebreid bij de matrassen stilgestaan. En hebben we de bureaus volop bekeken. Aan het einde van de eerste verdieping was onze kar nog helemaal leeg. Nu gebeurt ons dat wel vaker en weten we dat onze aankopen zich vooral bevinden op de onderste verdieping. De verdieping met servies, glazen, lampen, fotolijstjes en nog meer van dat soort snuisterijen.

Maar ook na het doorlopen van deze afdeling was het stil in onze kar. Een rol kadopapier lag eenzaam mooi te liggen wezen maar dat was echt alles. Onze hoop was gevestigd op stelling 38, vak 4. Daar konden we enkele accessoires ophalen voor onze grote kledingkast. De spanning steeg want stelling 38 is helemaal achterin. Aangekomen bij stelling 38 draaiden we onze kar richting vak 4. Bij vak 4 zochten we artikelnaam en -nummer op om tot de vreselijke ontdekking te komen dat het artikel uitverkocht is.

Voor 2 euro 99 rekenden we bij de kassa af. Onze laagste bedrag ooit. Maar gelukkig wel in het bezit van kadopapier. Kunnen we in ieder geval wel voor anderen leuke dingetjes kopen!

Het is ff wennen

2007-03-14T17:46:00.000+01:00

Inderdaad, het is ff wennen het thuis-zijn. Onverwacht merk ik dat ik het best moeilijk vind om er weer te zijn. Vooral de administratieve klussen irriteren me mateloos. Ze staan voor mijn ongemakkelijkheid om weer volop in het dagelijkse leven te staan. Met alle verantwoordelijkheden die daar bij horen. Ze staan vooral voor het gemis van volledige vrijheid en alle ruimte om samen met Ellu te zijn. Ineens merken we allebei dat de ongebreidelde vrije tijd samen voorbij is. En dat is écht é-norrum wennen.

Tegelijkertijd zou ik nu niet op het vliegtuig willen stappen om nog meer verder te reizen met Ellu. Het reizende leven van elke dag een ander hotel en van elke dag weer op de fiets stappen, is ook niet wat me nu erg trekt. En dat besef ik ook erg goed.

Dus laat ik alles maar komen en probeer ik zonder mezelf teveel in de weg te zitten mijn draai weer te vinden. De heerlijke nespresso's thuis en ook een avond uit eten met Jitske helpen me daar heel goed bij!

Thuis

2007-03-12T15:59:00.000+01:00

Meer dan een week zijn we thuis. Een week die voorbij is gevlogen nadat ook onze dag van aankomst voorbij is gevlogen. Het weerzien op Schiphol, bij mijn moeder thuis en in ons huis was heerlijk. De mama's zien het hoogtepunt daarvan. Na een reis waarbij we 2 nachten nauwelijks hebben geslapen, waren we door alle emotie zo hyper als wat!

Nu na één week zijn we nog steeds blij om thuis te zijn. Vooral dat we weer vrienden en familie (gaan) zien, is steeds een klein feestje. Ook van ons geweldige huis genieten we intens. Onze bank, ons bed en ons bad. Het trio waar we altijd enorm naar uit kijken al reizende.

Minder is de regeldrukte. Zonder telefoon en zonder eigen internetaansluiting zijn de dingen moeilijk voor elkaar te krijgen. Terwijl er zoveel te regelen valt.......

Wel leuk is de spannende spanning over weer werk vinden. Maar de kans is groot dat we (Ellu) binnenkort weer een baan hebben. Allebei hebben we zin om onze hersenen weer stevig te gaan gebruiken. Een baan hebben, is dus geen noodzakelijke kwaad maar één van die dingen die past in het positieve rijtje van thuis-zijn. Thuis vs Reizen (op dit moment) = 3-1

De laatste dagen

2007-02-26T21:05:00.000+01:00

Dit zijn de laatste dagen. Dagen die we doorbrengen in een stad waar we he-le-maal weg van zijn. Buenos Aires is by far de mooiste, meest interessante en meest intrigerende stad die we dit jaar hebben gezien.

Deze keer wonen we in een apartement in Palermo Hollywood, dat weer onderdeel is van Palermo Viejo. Het is een hele leuke trendy en rustige wijk met een goede sfeer. Overal zijn restaurants en overal zijn terrasjes. Ons koffieterrasje is maar 2 blokjes lopen!

Maar ook de andere wijken van Buenos Aires zijn de moeite waard. Gisteren zijn we met onze professor en zijn vrouw, José en Sylvia, uit eten geweest in een restaurant aan de Costañera, een boulevard langs de Rio La Plata, hebben we gewandeld in La Boca en sloten we onze samenkomst af met een cafecito in een typische middenklasse wijk. Waar we ook komen, steeds kijken we onze ogen uit. De architectuur is overweldigend, de sfeer uniek, de verschillen tussen de wijken groot.

Zo brengen we onze dagen al lopend en kijkend rond. We zijn "bezig" met de stad totdat we weggaan. En dat is maar goed ook want die kriebels van het naar huis gaan, zijn er ook. Zolang de stad ons bekoort, kunnen we ze in ieder geval nog even onderdrukken.

Luján en 15.000 kilometer bereikt!

2007-02-22T19:57:00.000+01:00

Vandaag hebben we niet alleen de stad Luján bereikt, maar ook de 15.000 kilometer. Van die 15.000 kilometer hebben we er zo´n 5000 in Argentinië gedaan. Veel meer zal het niet gaan worden. Morgen fietsen we naar Buenos Aires, 65 kilometer en als dat goed gaat, fietsen we ook nog naar het vliegveld toe. Bij elkaar nog zo´n 100 kilometer, die we hier in dit fantastische land zullen fietsen.

Een fantastisch land omdat we ook vandaag weer met grote ogen van bewondering hebben staan kijken naar de pracht en praal in dit land. Dit keer was het de indrukwekkende basiliek van Luján, die hier is gebouwd toen in het jaar 1630 het beeld van de maagd Maria op wonderbaarlijke wijze haar reis naar een andere plaats saboteerde. Ze had waarschijnlijk een goede reden om in Luján te willen zijn. Nu is Luján één van de belangrijkste bedevaartsoorden, het Lourdes van Argentinië.

Rondom de basiliek zijn vele winkels en kraampjes met allerlei religieuse hebbedingetjes die met de tijd mee zijn gegaan. Zo wil ik bijvoorbeeld nog een ijskastmagneet aanschaffen, die tegelijkertijd als afscheurkalender dient. Maar wat ik vooral nog wil kopen, is de afbeelding van de maagd Maria. Deze afbeelding prijkt langs de kant van de weg en wenst mensen een behouden vaart toe. Dat kunnen we, nu we het drukke Buenos Aires in gaan, voor die laatste 100 kilometer, nog goed gebruiken!

De verzamelde pers van Alberti

2007-02-20T18:49:00.000+01:00

Zo in de laatste fietsdagen maken we nog eens wat mee. Vandaag kwamen we aan in Alberti, een stadje op zo´n 190 kilometer van Buenos Aires. We waren vroeg want vroeg begonnen om het drukker wordende verkeer zoveel mogelijk proberen te vermijden. Op ons gemakje gingen we bij een hotelletje kijken en terwijl ik stond te wachten, werden we gestrikt voor een interview met de plaatselijke tv. Met bezwete gezichten met zwarte vegen en resten zonnenbrand vertelden we over onze ervaringen in Argentinië.

Het interview was nog maar net over, we stonden nog wat na te praten, of we werden gevraagd om mee te gaan naar het stadshuis om de burgermeester te ontmoeten. Wij met Mien achter de vrouw van het gemeentehuis aan. Bij het gemeentehuis werden we als sterren ontvangen. Door de secretaris van de burgermeester, door een gedeputeerde van de provincie van Buenos Aires en door velen anderen. Terwijl we aan het wachten waren op de burgermeester werden we ook nog geïnterviewd door de radio én werden we op de foto gezet voor de plaatselijke krant. De ontmoeting met de burgermeester was het sluitstuk.

Daarna gingen we naar een hotel. Onze plaatselijke beroemdheid was duidelijk nog niet in alle lagen van de bevolking doorgesijpeld. Geen VIP-behandeling daar: voor Mien was binnen geen plaats. Ze moet net als alle andere gewone fietsen gewoon buiten staan!

Alweer op de radio!

2007-02-18T20:31:00.000+01:00

Het is toch wat! Komen we aan in San Carlos de Bolivar, staan we in fietskleding en met bepakte fiets voor het hotel en worden we meteen geronseld voor een interview op de lokale radio. Of we in de lobby van het hotel live willen vertellen over onze belevenissen in Argentinië.

Na een uurtje zitten we fris en fruitig in de lobby met de man-met-de-mooie-radiostem te wachten op het in de lucht gaan van het programma. Via een mobiele telefoon kondigt de man-met-de-mooie-radiostem ons aan: twee vrouwen uit Nederland die op de fiets Argentinië rond zijn gegaan. Met als eerste vraag aan ons wat we nou precies hebben gefietst alhier!

Het is een kort en vlot interview waarin we uiteindelijk weinig zeggen over onze fietsreis en meer over de verschillen in eetgewoonten tussen Argentijnen en Nederlanders. Wat we wel en niet lekker vinden uit de Argentijnse keuken? Wat ons het meeste is opgevallen aan de Argentijnse eetgewoonten maar vooral wat we vinden van het zeer geliefde nationale drankje Maté?

Tja, wat zullen we daar nou eens op zeggen? Echt lekker vonden we het niet. Eigenlijk zelfs vies! Dus zeggen we, heel diplomatiek, dat we het maar één keer hebben genomen en toch, ja toch, een heel klein beetje lekker vonden. De gastvrije, aardige, lieve Argentijnen, die we overal en nergens hebben ontmoet: we houden ze graag, heel graag, te vriend!

San, 41 jaar!

2007-02-16T21:52:00.000+01:00

Eindelijk: onze eerste echte asado

2007-02-14T20:19:00.000+01:00

Gisteren leek zo´n dag waarvan je denkt dat het een hele vervelende dag gaat worden. Met veel enthousiasme gingen we namelijk op weg van Bahia Blanca in de richting van Buenos Aires. Gelijk al werd dit enthousiasme ietwat getemperd omdat we ín de stad al konden voelen dat de wind behoorlijk was. Aangekomen bij ruta 33 en vrij van bebouwing of bebossing voelden we dat we de hele weg afwisselend een forse tegen- of zijwind zouden hebben. Met daarbij nog hardere korte en krachtige windstoten.

Regelmatig zaten we met Mien in de berm. Meestal was de wind genoeg om dat voor elkaar te krijgen. Maar vaak genoeg werd de wind meegeholpen door het vrachtverkeer dat door de luchtverplaatsing ons steeds harde klappen gaf. Klappen die het stuur deden schudden, mij uit balans brachten en ons in het geheel dat extra zetje gaven richting berm. Hmmmmm! Niet leuk want dit soort winden horen toch alleen in Patagonië thuis!

Na een kilometer of 18, waarover we twee uur hadden gedaan, bekeken we onze opties: door fietsen, liften of terug fietsen naar Bahía BLanca. We kozen voor optie twee en hadden binnen 4 minuten een lift van Mauro. Mauro was op weg naar zijn weekendhuis op het platteland. En natuurlijk waren wij welkom om bij hem te slapen en te genieten van de omgeving.

En zo werd het toch nog, geheel onverwacht, een gezellige dag én avond met een Asado, een Argentijnse bbq, die de heren (Mauro´s buurman was er inmiddels ook bij) zorgvuldig voor ons voorbereidde. Met bloedworst, matambre (groot stuk flank), costilla, chorizo, brood en wat groenten hebben we hem toch nog meegemaakt. Op de valreep dus: onze eerste echte Asado.

Nieuwe foto´s: Jacq & Jack

2007-02-12T12:34:00.000+01:00

We hebben weer nieuwe foto´s op Flickr staan. Het zijn foto´s van onze tijd samen met Jacq & Jack in en rondom Bariloche.

Bussen naar Bahia Blanca

2007-02-11T13:32:00.000+01:00

Genoeg is genoeg! Na gisteren hangen we Mien aan de wilgen. Tijdelijk! We gaan vandaag met de bus naar Bahia Blanca, een grote stad aan de oostkant van Argentinië. Vanaf daar zien we wel weer verder.

Wat is het geval? Fietsen over ruta 22 is geen feest. Sterker nog het is levensgevaarlijk omdat wij, als fietsers aan de onderkant van de verkeersvoedselketen hangen. Vrachtwagenchauffeurs remmen niet af en wijken niet uit. En helaas gaat het hier niet om eentje maar om velen want ruta 22 is druk. Het is de verkeersader tussen oost en west. Voortdurend duiken we de onverharde berm in om daar weg te zakken in de kiezels of glippend door te rijden langs de weg. Het is heel inspannend en heel vermoeiend.

Het ergste is nog dat ons meewind was beloofd! Op basis van dat gegeven hebben we de route gepland en gedacht dat we makkelijk een aantal héle lange dagen konden maken. Maar ja, niets is minder waar. Een koudefront heeft het weerbeeld doen omslaan. De wind die al maanden en maanden uit het westen komt, dezelfde wind waar we al net zolang tegen in hebben gefietst, kwam gisteren en eergisteren en vandaag uit het oosten. Recht onze snoet in. Dus, was maar één ding mogelijk: we gaan met de bus!

De Andes uit

2007-02-07T20:28:00.000+01:00

Daar keken we naar uit. Naar de Andes uit. Met een voortdurende westenwind en alleen maar dalen, kon het niet anders dan dat we een fietsparadijs tegemoet zouden gaan. Dus dachten we na een makkelijke eerste dag vanuit Bariloche dat de 140 kilometer naar de volgende plaats, Piedra del Alguila, ook een makkie zou zijn.

Viel dat ff tegen!

Reeds in de eerste 70 kilometer hadden we al heel wat gestegen. Ook kwam de wind niet uit het westen maar meer uit het Noorden waardoor we, al Noord-Oost gaand, hem steeds in de flank hadden. Nog fris genoeg hadden we er nog geen echte last van. Toen kwam de man met de hamer. Genadeloos sloeg hij toe op een klim die maar niet op leek te houden. Elke bocht dachten we er te zijn maar het ging maar door en door. Het werd zwaarder en zwaarder want ook de wind ging een steeds grotere rol spelen. Onze lijven stonden voortdurend op spanning om er voor te zorgen dat Mien op de weg bleef in plaats van dat we in de berm geblazen zouden worden. We gaan toch de Andes UIT, zeiden we tegen elkaar. Waar is de verwachte afdaling gebleven en de wind in de rug? Doodop kwamen we aan in Piedra del Alguila. We zijn deze dag het meest gestegen van de hele reis!

Maar de volgende dag was het dan eindelijk zover. En vandaag eigenlijk ook. In recordtempo zijn we met de wind in de rug en lekkere geleidelijk afdalingen een dag eerder dan gepland in Neuquén aangekomen. De omgeving mag nu dan een beetje saai zijn, we hebben er makkelijk fietsen voor teruggekregen. Geen slechte ruil toch!

De laatste etappe

2007-02-03T13:12:00.000+01:00

Gisteren hebben we afscheid genomen van Jacq & Jack. Na twee heerlijke weken met z´n 4-en zijn we weer op elkaar aangewezen. Twee weken lang zijn we intens met elkaar opgetrokken. Elke dag bij elkaar maar ook met de ruimte voor ieder om zijn eigen ding te doen. Naast rustige rustdagen hebben we twee geweldige treks achter de rug: met regen, door moeras, over bomen klimmen, wild kamperen, over rotsen klauteren, in steengruis afdalen en in ons blootje badderen in een ijskoude rivier. Het was een feest.

Hun vertrek is ons begin van de laatste etappe. Het wiel is er (wel nog hopen dat ie past) dus in principe gaan we morgen, 4 februari, op weg naar Buenos Aires. Nog ff pezen en nog ff afzien want we gaan weer behoorlijk wat afstanden overbruggen. Maar we hebben er zin in. Na geweldige relaxte weken gaan we er voor de laatste keer tegenaan. Buenos Aires, here we come!

Foto´s van Chili

2007-01-28T15:54:00.000+01:00

Vlak voordat Jacq & Jack kwamen, hebben we nog kort in Chili gefietst om vervolgens de meren over te steken naar Bariloche. Van dit rondje Chili staat nu een album op Flickr.

El Paso de las Nubes

2007-01-26T15:55:00.000+01:00

Niet alleen fietsen is mooi in Argentinië. Dat blijkt maar weer na onze trek "El Paso de las Nubes". Met tent, slaap- en eetspullen gingen we op pad om deze trek in 3 dagen te voltooien. Een nattere trek dan normaal omdat het de eerste en tweede dag flink had geregend. Op grote stukken banjerden we door vette modderpoelen en waterplassen. Niemand van ons heeft zijn schoenen droog of moddervrij kunnen houden. Van Jack verdween zelfs een heel been in de bagger! Maar ondanks de nattigheid (en later de vliegen) hebben we heerlijk gelopen. En genoten: van de omgeving maar vooral van elkaars gezelschap. Wat heerlijk dat ze er zijn: Jacq & Jack!

† RIPio: achterwiel van Mien

2007-01-18T20:13:00.000+01:00

Gisteren was ons laatste stuk ripio: 33 kilometer van Peulla, Chili naar Puerto Blest, Argentinië over een pas van 950 meter hoog. We wilden graag de boot van Puerto Blest halen naar Bariloche dus vertrokken we al vroeg op weg naar lago Frias, Argentinië waar een bootritje van 20 minuten middels de laatste 3 kilometer onverhard ons naar Puerto Blest zou brengen. Deze laatste 3 kilometer blijken een eitje vergeleken bij de 30 kilometer ervoor!

De eerste 19 kilometer stijgen we nauwelijks waardoor we weten dat het staartje in de laatste kilometers zit. De weg is moeilijk te begaan en we hebben het onszelf iets moeilijker gemaakt door met een vrijwel profielloze buitenband op weg te gaan. Steil klimmen is nu nog zwaarder want we glijden makkelijker weg. Wanneer de klim dan eindelijk begint, lijkt het de eerste 500 meter mee te vallen. We fietsen, ook al gaat dat niet erg makkelijk. Wanneer een chauffeur ons aanbiedt om de bagage mee te nemen, gaan we op dat aanbod in maar slaan we zijn aanbod om ons en Mien mee te nemen af. Zonder bagage denken we dat het een eitje wordt.

We komen van een koude kermis thuis. De weg is enorm slecht. Met Mien kaatsen we van steen tot steen om vervolgens vast te komen zitten in gruis om er niet meer fietsend uit te kunnen komen. We zijn genoodzaakt om lange stukken te lopen. Zelfs zonder bagage is dat zwaar want ondertussen stijgen we ook nog eens behoorlijk. Zo af en toe worden we ook aangevallen door grote vliegen die gemeen steken.

Bijna twee uur lang ploeteren we naar boven. We hebben geen droge draad meer aan onze lijven. Fysiek is dit erg zwaar. Op de top aangekomen, zijn we er nog niet: ook de 4 kilometer afdalen naar het meer vraagt onze concentratie en kracht. Maar wanneer we er dan zijn, voelen we ons heerlijk. We hebben het maar mooi gedaan én we hebben het gered.

De volgende dag, wanneer we Mien een beetje schoonmaken, komen we erachter dat Mien het níet helemaal gered heeft Er zit een scheur in de velg van het achterwiel. Een eerdere ervaring met hetzelfde fenomeen leert ons dat elk moment het wiel uiteen kan rijten. Heelhuids maar met een onveilig gevoel op de drukke weg langs het meer redden wij en Mien het nog wel naar de camping bij Bariloche. Mien´s achterwiel kan echter naar de schroot. We hopen dat ze snel een nieuwe kan krijgen!

Zomer in Argentinië

2007-01-11T19:49:00.000+01:00

Gisteren zijn we dan eindelijk begonnen aan de Los Siete Lagos route, met de fiets wel te verstaan. Ook al was het pittig fietsen, met veel stijgen en ook nog 30 lange kilometers onverhard, we voelen ons wel heel erg op vakantie. Vooral toen we ons tentje op hadden gezet aan de rand van het meer en we zelf met een zonnetje ons eigen prutje aan het koken waren.

Ook vandaag is het weer vakantie. Na nog 16 kilometer over dezelfde pittige onverharde weg met hele steile heuvels, werkverkeer en gewoon verkeer rustten we bij de splitsing waar je links de Lagos route kan vervolgen en rechts naar Chili gaat. Al zittend op een boomstammetje kregen we het over Villa Angostura dat maar 10 kilometer links van de splitsing afligt. Dat het zo heerlijk zou zijn om daar ff een kop koffie te drinken. Toen was de kaart er zo bijgepakt, maakten we een snelle rekensom of we het met deze detour zouden gaan redden om de 19e in Bariloche te zijn én besloten, toen bleek dat dat makkelijk kon, om links af te slaan.

Ineens staan we met ons tentje op een goede camping met warme douches, picknicktafel, bbq en vaatwasplek en is Villa Angostura een dorp met alles er-op en er-aan. De lunch met liter fles Heineken hebben we achter onze kiezen en zo gaan we lekker bij ons tentje zitten. Met boek en lekkers, om vervolgens morgen op weg naar Chili te gaan. We hebben vakantie!

Foto´s autotrip "Naar het einde van de wereld"

2007-01-09T15:47:00.000+01:00

De autotrip naar het einde van de wereld is afgelopen. Een rondbrief is verstuurd én er zijn nieuwe foto´s te bekijken op Flickr. De autotrip bracht ons van San Martín de Los Andes via Bariloche naar Ushaia, El Calafate, Torres del Paines en weer terug met de auto via dezelfde route, in plaats van met de boot naar Puerto Montt.

Een goed begin is het halve werk

2007-01-03T22:08:00.000+01:00

Na jaren van uitzicht op de Torres del Paine op het bureaublad van mijn computer was het eindelijk zover. Op oudejaarsdag reden we van El Calafate, Argentinië naar het park in Chili met prachtig weer zodat we op grote afstand reeds de Torres del Paine konden bewonderen.

Het mooie weer bleef aan waardoor we ook toen we in het park aankwamen de Torres nog steeds konden zien. Mijn dag kon al niet stuk, maar nu helemaal niet meer! Pas toen we met onze wandeling naar campamento Torres begonnen, trok het dicht. Halverwege de tocht begon het zachtjes aan te regenen. In lichte drupregen zetten we de tent op en installeerden we ons IN de tent op onze stoeltjes met slaapzak om ons heen. Inmiddels regende het harder en was het ook wat kouder geworden.

In een regenluw moment besloten we om ook nog heen en weer te lopen naar het uitkijkpunt met zicht op de Torres. Met regenpakken aan klauterden we naar boven. Vooral het laatste stuk was voor ons moeilijk te begaan maar na dik een uur stonden we op het punt waar je de Torres in volle glorie kan bewonderen. Halve glorie moet ik zeggen want door de bewolking waren ze maar voor de helft te zien. Maar ondanks dat was het een fantastisch moment. Het is een geweldige plek om te zijn.... op oudejaarsdag.

Terug ging wat moeizamer want natuurlijk was het weer meer gaan regenen maar nog steeds hadden we het heel erg naar ons zin. Terug bij de tent was het tijd voor avondeten. In de regen, zittend op koude stenen met koude konten vielen dikke druppels in ons pastaprutje. Met warme thee proostten we op het nieuwe jaar dat in Nederland al begonnen was en op onze moeders. Met tranen omdat dit zo'n moment was dat we ondanks vies weer, kou en het gemis van de moeders intens maar dan ook intens aan het genieten waren! Een betere manier om het nieuwe jaar te beginnen, kunnen wij voor onszelf niet bedenken.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Ode aan twee meiden

2006-12-29T19:39:00.000+01:00

Vanochtend, op weg naar El Calafate, rijden we door het vertrouwde open landschap in Argentinië met aan onze linkerkant het Andesgebergte. De wind beukt tegen de auto aan én het is, zelfs in de auto, koud. Dan op het onverharde 60 kilometerlange stuk zien we ineens twee fietsers lopen. Met een doos vol lekkers achterin, we kunnen het met de auto makkelijk meenemen, besluiten we om de buit te delen. We reiken de twee meiden een zak Argentijnse M&M´s aan. Ze zijn er blij mee en we raken aan de praat.

In de luwte van de auto zitten we met z´n 4-en op de grond. Ze vertellen dat de wind te erg is om te fietsen en dat er niets anders op zit dan de fiets te duwen. Ze hopen op een lift maar op dit stuk rijden niet veel auto´s. De meeste auto´s zijn van toeristen, terwijl zij een lift nodig hebben van iemand met een pickup of nog groter. De enige pickup die ze gezien hebben, was leeg en groot genoeg maar de berijders wilden ze niet meenemen. Dan baal je echt hoor!

We praten over de plannen. Ze willen naar Ushuaia, met of op de fiets. Torres del Paine laten ze waarschijnlijk liggen. Ze zijn moe. Moe van alles. Ook gaan ze, net als wij, richting het einde van hun reis. Ellu en ik herkennen hun ervaringen. Maar hoe gek het misschien ook klinkt ze zijn ook nog niet zover dat ze á la minuut naar huis willen. Ook dat herkennen wij.

Zo praten we even door. Dan bedenk ik me ineens dat er één ding is wat elke fietser een lekkere energiestoot geeft. Als hongerige wolven gaan ze de het te lijf. Niet alleen zij, maar ook wij hebben in tijden niet zo genoten van ............een pot Nutella!

Doodlopend

2006-12-26T19:09:00.000+01:00

Na Ushuaia zijn we in een andere zeer zuidelijke stad, Punta Arenas in Chili. Het is heel simpel. Aan het einde van ruta 255 ga je of links of rechts. Rechts is richting Puerto Natales; links naar Punta Arenas. Daar stopt de weg. Verder dan dat kunnen we niet. De weg naar Punta Arenas is doodlopend.

Wat we hier eigenlijk doen, weten we niet goed. Er valt hier niet veel te beleven. Toen gingen we naar de begraafplaats. Daar hebben we een tijdje rondgelopen en ........genoten!

De buitenrand van de begraafplaats wordt gevormd door flats van graven. In vierkante gaten is een kist geschoven en een kleine ruimte ervoor is om spulletjes neer te zetten. Vele graftombes zijn in Art Deco stijl. Prachtige strakke gebouwen met net zulke strakke lijnen. Of er staan tombes die geïnspireerd zijn op klassieke gebouwen. Heel megalomaan. Ook de "gewone" graven variëren. Van kleurrijk tot eenvoudig, met of zonder bloemen maar vrijwel altijd met een jezus- of mariabeeld en/of de foto van de overledene.

Een vreemde gewaarwording zijn alle elektronische kerstliedjes die we uit enkele graven horen komen. Het zijn van die kaarten waar een muziekje uitkomt wanneer je hem open doet. Dat moet ´s nachts wel een erg vreemde ervaring zijn!

Zo werd een doodlopende dag uiteindelijk toch nog een goeie!

Het einde van de wereld

2006-12-22T19:53:00.000+01:00

We zijn aan het einde van de wereld, in Ushuaia. Na 3 lange dagen en één kort ochtendje in de auto hebben we het bereikt. En hoewel Ushuaia niet echt de meest zuidelijke stad ter wereld is, Port Williams in Chile aan de overkant van het Beagle kanaal is dat namelijk, voelen we ons op een magische plek. Vanaf het moment dat we Vuurland opreden, leek de zon feller te worden, werd de dag langer en veranderde steppe in een ruig woest bergen- en bomenlandschap. Gepaard met dreigend koud regenachtig weer. Precies zoals je kan verwachten bij het einde van de wereld!

Hier gaan wij de Kerstperiode (in Argentinië is dat 24 en 25 december) doorbrengen. We kunnen ons geen betere plek ervoor voorstellen. Dagen die gevuld zullen zijn met wandeltochten waardoor we na een voor onze smaak te lange inactieve periode eindelijk weer wat beweging hebben. En met het bekijken van zeeleeuwen, vogels en penguins. We hebben nog even overwegen om naar Antartica te gaan. Zo dichtbij (1000 km) kregen we de smaak te pakken maar 10 dagen op een boot past niet in ons schema (én in ons budget). Het idee dat we er zo dichtbij zijn, geeft al de kriebels in onze buik! En ach, we hoéven ook niet persé alles te zien. Dat is tenslotte niet het einde van de wereld!

Weinig krediet

2006-12-17T20:53:00.000+01:00

Omdat we gisteren het besluit hadden genomen om vanaf S.M. de Los Andes de auto te pakken, moesten we geld gaan regelen. Het hele bedrag vooraf in cash aldus het verzoek van de meneer van het autoverhuurbedrijf. Nu was het gisteren al niet zo´n goeie dag - we zaten elkaar bijhoorlijk in de weg - en beter werd het er zeker niet op.

Om het geld te krijgen, moesten we alle banken afstruinen, want bij elke pin kregen we maar een bepaald bedrag mee. Daar moesten we dan ook nog eens provisie over betalen omdat we onze creditcard gebruikten. Ellu haar pinpas is al een tijdje kapot. En ik was zo stom geweest om de dag ervoor geld over te maken van mijn lopende rekening naar de spaarrekening in plaats van andersom. Een terugboeking had geen nut, want het is immers weekend. Mijn pinpas diende derhalve ook geen enkel nut.

Toen we nog één pinautomaat te gaan hadden, gebeurde het onmogelijke: de creditcard verdween niet in de pingleuf maar in een loze ruimte tussen pingleuf en pinautomaat in. Schuin tegen de wand aan dus we hadden nog de hoop dat we de kaart eruit zouden kunnen krijgen. Bij het breiwinkeltje naast de bank leenden we pincet en vijl. Met deze instrumenten gingen we aan de slag. Helaas kwam de kaart door de reddingsactie niet eruit maar kwam zij plat op de bodem te liggen. Nog wel in het zicht maar niet meer te pakken met de pincet.

De breiwinkelvrouw stelde voor de politie te bellen. Maar toen ik het verhaal aan de politieagent uit probeerde te leggen, schoten mij de woorden tekort. Hoe leg ik zoiets nou uit in het Spaans? Gelukkig kwamen er twee Argentijnse heren binnen om te pinnen. In het Engels legde ik uit wat er aan de hand was en zij legden het aan de telefoon in het Spaans uit. We hadden twee opties: maandag terugkomen of de creditcard blokkeren. Verslagen besloten wij te kiezen voor de laatste mogelijkheid maar de mannen wisten van geen ophouden. Gewapend met een kauwgompje en een takje gingen ze het probleem te lijf. Tezamen met pincet & vijl slaagden zij erin onze creditcard uit haar benarde positie te verlossen. We vlogen ze om de nek. Onze helden! Onze redders in nood!

Snel liepen we daarna terug naar het hotel om de kamer niet meer te verlaten. Want wie weet wat er anders verder die dag nog gebeuren zou.